Burgemeesterscolumn: Kookoma

Begin jaren tachtig waren we arme studenten. Zo was er toen voor vakantie amper geld. Mijn lieve ouders bedachten het plan om hun bescheiden caravan neer te zetten op een camping op de Veluwe. Aanvankelijk leek alles goed te gaan: we hadden het goed met elkaar, de omgeving was prachtig, en Arnhem leek wel een beetje op het mooie Groningen. Maar ik was even vergeten dat ik met een volbloed Friezin op pad was. En Friezen houden nu eenmaal niet van bomen. Camping De Zanding in Otterlo had één nadeel: het was er vergeven van de bomen. Binnen drie etmalen hapte mijn geliefde naar lucht, wolken en vergezichten.

Als ik door Otterlo rijd, schiet me het hele verhaal alweer te binnen. Bij een verkering ontbreekt vaak de gebruiksaanwijzing, die je pas in de loop van een gelukkig huwelijk te lezen krijgt.

Iets voorbij Otterlo ligt Wekerom. Ik had er nog nooit van gehoord, al moeten we er toen wel doorheen gefietst zijn. Ook hier wordt vakantie gehouden door kinderen met niet zoveel geld. Belangrijker is dat ook hun ouders niet zoveel geld hebben, waardoor een vakantie al snel onmogelijk wordt. Een club bevlogen vrijwilligers organiseert al jaren gratis vakanties voor deze kinderen. Ik krijg een uitnodiging van deze ‘Stichting Vakantiekamp Zuid-Oost Drenthe’. Bij de prachtige nieuwe kampeerboerderij word ik hartelijk ontvangen. De veertig kinderen komen net terug van het klimbos. Met verhitte koppies storten ze zich op de ranja en de koek. “Hee, de burgemeester is er ook. Blijft u ook slapen?” Dat lijkt niet zo’n goed idee, want vannacht was het half 4 voordat het stil was.

Voor het eten doen we nog wat spelletjes. Een bedrijf uit Emmen is er belangeloos met een speciale 3D-bril, die veel belangstelling trekt. Ook ‘blind rare dingen proeven’ doet het goed. En natuurlijk ontbreken voetballen en de trampoline niet. Al spelend hoor ik mooie verhalen van de kinderen die het thuis niet allemaal even gemakkelijk hebben.

De begeleiders zijn verkleed als ridders en jonkvrouwen. Zo hebben de kinderen het idee permanent op een kasteel te wonen. Ondertussen bereiden drie al iets oudere vrouwen de maaltijd. Dat doen ze al jaren met veel plezier. In de warme keuken vertellen de ‘kookoma’s’ waarom ze het zo mooi vinden om juist voor deze kinderen lekker en gezond te koken.

Ietwat verhit van het voetballen gaan we aan tafel. Het eten is heerlijk. Mijn vrolijke buurmannetje vertelt over zijn ouders uit Irak, die moesten vluchten. Hij is geboren in Zweden. Een jaar of tien is ‘ie, talentvol voetballertje, maar al meer meegemaakt dan menig volwassene.

Na het eten wordt een zelfgemaakt tv-journaal uitgezonden. Dan vindt met een heuse slag van het zwaard de verkiezing van de ‘ridder van de dag’ plaats. Het mannetje staat erbij te glunderen: hij heeft de begeleidster heel knap door het spannende klimbos geholpen. Zo maar een geweldig compliment. Die heeft hij vast nog niet zo veel gehad. Zo maar op een warm zomerkamp. Van zo maar een fantastisch stel vrijwilligers. Zoals drie lieve kookoma’s.

Burgemeester
Eric van Oosterhout