Burgemeesterscolumn: Dierentaal

De afspraak was al maanden geleden gemaakt. We gaan met drie ‘taalambassadeurs’ Wildlands bezoeken. Taalambassadeurs zijn mensen die vroeger niet zo goed waren in lezen en schrijven. Door diverse cursussen hebben ze die achterstand ingehaald. En nu mogen ze aan anderen vertellen hoe belangrijk het is om te leren lezen en schrijven.

Ik ontvang ze op mijn werkkamer: Marchien, Petra en Hendrik. Ontspannen zitten ze aan wat fris, want buiten is het bloedwarm. Ze worden begeleid door hun docent van het Drenthe College. Ook Itie is aanwezig. Ruim dertig jaar geleden maakte zij mij warm voor ‘laaggeletterdheid’. Als student Nederlands die niet zo heel vaak buiten Stad kwam, was ik meteen onder de indruk. Onvoorstelbaar dat zo’n 10 tot 15 procent van de mensen moeite heeft met taal.

Hendrik zit meteen op zijn praatstoel. Zijn vrouw zit naast hem. Ik mocht ze trouwen. Tijdens de plechtigheid las hij een ontroerende brief voor aan zijn geliefde. Zelf geschreven.

Daarna gaan we op weg naar Wildlands. Buiten lijkt het met de minuut warmer te worden. De taalambassadeurs hebben de opdracht om goed te kijken naar de taal in deze mooie dierentuin. Dat doen ze graag. Ik geef ze de plattegrond. Die blijkt nog niet zo gemakkelijk te lezen. Maar mooi is dat de drie gebieden verschillende kleuren hebben. Dat is handig. Ook staan er veel kleine tekeningetjes op. Die zorgen voor duidelijkheid. Gek is dat er bij het woord ‘Monkey Market’ geen plaatje staat. Een aapje is toch zo getekend, zegt Hendrik.

Hij wijst me ook op het bord dat de wereld van Serenga aangeeft. De letters staan niet van links naar rechts, maar van boven naar beneden. Ik ben hier al heel vaak geweest, maar het was me nog nooit opgevallen. En letters van boven naar beneden lezen, is niet zo heel handig. Zo leer je met andere minder geoefende ogen kijken.

Inmiddels loopt het zweet mij langs het hoofd. In de vlindertuin is het zo mogelijk nog warmer. Mijn gasten zijn onder de indruk van de prachtige vlinders. Ik heb het zo vaak beleefd: iedereen die ik in Wildlands zie lopen, hoor ik mooie dingen zeggen over de dieren en hun omgeving.

De taalambassadeurs hebben natuurlijk ook oog voor de nieuwe stenen boeken. Hendrik en de dames vinden ze mooi. Er staan wel eens wat moeilijke woorden, maar de zinnen zijn niet te lang. En de vele plaatjes maken dat je lekker kan doorlezen. Ook het vlaggetje bij de Duitse of Engelse tekst is handig. Dat betekent: niet verder lezen. Jammer is dat de nummers op de kaart niet in het park zijn terug te vinden.

En zo gaan onze taalinspecteurs kritisch door het park. In de bloedhete grote kas vinden ze de boottocht prachtig. Ik ga daarna weer op weg naar mijn volgende afspraak.

Aan het begin van de avond kom ik ze weer tegen op het plein. Ze zijn net het park uit. Moe, maar voldaan. En met die taal in het park komt het ook wel goed.

Burgemeester

Eric van Oosterhout