Burgemeesterscolumn: Waar een wil is

Als we aan het eind van de week naar De Meerdijk rijden, zijn de wedstrijden Para-cycling al in volle gang. Met verbazing kijk ik naar de lage karretjes die voorbij zoeven. Daarop liggen mannen met bovenarmen waar mijn arm drie keer in past. Ze duwen met hun handen de ketting rond. Het gaat boven de dertig kilometer per uur. Ik reken snel uit dat ik op de racefiets er dan aardig tegen aan moet trappen.

Als ik even later in de bocht sta te kijken, lijkt het nog harder te gaan. Wat een prestatie. Wat een wilskracht. Allerlei soorten atleten met een bepaalde lichamelijke beperking fietsen er in het rond. Blind, één arm, één been, geen benen et cetera. Niemand let echt op de beperking. Het gaat om de sportieve prestatie. Prachtig om te zien.

Achter mij hebben grote groepen kinderen aandacht voor andere sporters. Vooral Kjeld Nuis toont zich de ware Embassadeur. Hij gaat onvermoeibaar op de foto. Telkens weet hij weer een stralende lach tevoorschijn te toveren. Daar kan de gemiddelde profvoetballer nog heel wat van leren. We gaan samen de PRO-school binnen die tegen het wielerparcours aan ligt. De bezoekers worden voortreffelijk ontvangen door de leuke leerlingen. Vriendelijk, netjes en gastvrij. Mooi.

De bijeenkomst ‘Drenthe Beweegt’ begint. Met dit programma proberen gemeenten en provincie mensen meer aan het bewegen te krijgen. Ik praat wat bij met Kjeld Nuis, die naast me zit. De aftrap wordt letterlijk gegeven door Ben Haverkort, die in de directie van FC Emmen zit. Hij maakt de aanwezigen enthousiast voor het nieuwe eredivisieseizoen. We hebben laatst samen nog een balletje getrapt met een groep verstandelijk beperkte voetballers. Mannen die met veel wilskracht plezier hebben in een potje voetbal.

Maar dan is het woord aan snowboardster Bibian Mentel. Ze loopt lichtjes hinkend naar het podium. Daar houdt ze zonder één keer te haperen een prachtig verhaal. Een eenvoudige enkelblessure vormt in 1999 het signaal voor nader onderzoek. Ze blijkt een kwaadaardige vorm van botkanker te hebben. De behandelingen slaan niet aan, zodat ze al snel een been moet missen. Even is ze aangeslagen, maar dan vraagt ze wanneer ze met haar nieuwe kunstbeen weer in de sneeuw mag staan. De tumor keert op meerdere plekken terug, maar ze krabbelt steeds weer op. Bij de Spelen in 2014 pakt ze goud. Tussen de sportbedrijven door wordt ze moeder. Ook na de Spelen blijkt de beroerde ziekte terug te komen. Het is inmiddels doodstil geworden in de warme zaal. “Ik wou niet opgeven, ik wilde door, ook voor mijn zoon.” Dan start het filmpje van haar laatste race, de Winterspelen in Pyeongchang. Het is al een wonder dat ze aan de start kon komen. Zelfs een tumor in haar nek weerhoudt haar niet. Prachtige beelden, schitterende muziek, die stralende lach. Zij kijkt met een glimlach naar haarzelf. Maar als ik naar links kijk, zie ik Kjeld Nuis een traan van zijn wang vegen. Ik ben dus niet de enige. Waar een wil is…

Burgemeester
Eric van Oosterhout