Bryan Ferry sluit Retropop in stijl af | inclusief fotoreportage

EMMEN

Ook op de tweede dag van Retropop viel er veel te genieten. Op de vier podia waren zaterdag optredens van maar liefst twintig artiesten. Met name PiL en Waylon maakten veel indruk. En dat gold zeker ook voor Bryan Ferry, die de zeventiende editie in stijl afsloot.

The Wild Romance, de originele begeleidingsband van Herman Brood, opende het programma op de Tributestage. The Godfathers stond als eerste op de No Limit Stage, het podium van de 'scherpe randjes'. De Engelse rockband is vooral bekend van de singles 'Birth, School, Work, Death' en 'Cause I Said So', die in 1988 uitkwamen. Het optreden op Retropop had trouwens meer publiek verdiend.

Chef' Special speelde op de Mainstage. De band uit Haarlem kreeg het publiek goed in beweging met nummers als 'In your arms' en 'Amigo'. Even na half vier besteeg Roland Gift, gekleed in een wit gewaad, het podium. De frontman van The Fine Young Cannibals bracht op de No Limit Stage grote hits uit de jaren tachtig als 'Johnny Come Home', 'Good Thing' en 'Ever Fallen In Love', oorspronkelijk van de Engelse new wave-band The Buzzcocks uit 1978. En uiteraard werd de Elvis-cover 'Suspicous Minds' niet overgeslagen. Mogelijk speelde Bouke dit nummer ook tijdens zijn optreden op de Tributestage, dat tegelijkertijd plaatsvond.

Bananarama

Daarna bestegen de drie dames van Bananarama de Mainstage. Het trio is sinds vorig jaar weer bij elkaar. Bananarama gaf een zeer onderhoudend optreden, dat prima paste bij het zonnige weer. Geopend werd met hun grootste hit 'It Ain't What You Do (It's The Way That You Do It)' uit 1982. Het was destijds een samenwerking met Fun Boy Three, maar de leden van die band ontbraken in Emmen. De dames kregen de stemming er prima in met hits als 'Really Saying Something', 'Cruel Summer' en 'Robert DeNiro's Waiting'. Uiteraard stonden ook de Shocking Blue-cover 'Venus' en 'I Heard a Rumour' op de setlist.

PiL

Veel mensen hadden uitgekeken naar het optreden van PiL. En punklegende John Lydon - ook bekend als Johnny Rotten van The Sex Pistols, stelde het publiek bepaald niet teleur. Lydon en zijn band hadden er duidelijk zin in. Op het programma stonden heerlijk lange uitvoeringen van songs als 'Death Disco' (1979) en 'Rise' (1986). Ook commerciëler werk, zoals 'The Body' (1987) en 'Warrior' (1989, geproduceerd door Stephen Hague, bekend van OMD, Pet Shop Boys en New Order), kwam aan bod. Uiteraard werd ook de enige hit, ‘This Is Not A Love Song’ gespeeld. Verrassend was ook de uitvoering van 'Open Up' (1993), destijds een samenwerking met danceformatie Leftfield.

Het optreden van Anastacia was in het programma naar voren gehaald. De Amerikaanse zangeres bracht een sprankelende mix van soul, pop en rock. Tegelijkertijd speelde op de Futurestage de indieband Canshaker Pi. Het Amsterdamse viertal heeft de laatste tijd een behoorlijke naam opgebouwd. 'Canshaker Pi lijkt te bestaan uit eenvoudige jongens die gewoon lekker in een band willen spelen', aldus een recensie over de band op de website van VPRO 3 voor 12.

Chi Coltrane

Vervolgens was het de beurt aan Chi Coltrane op de No Limit Stage. 'The Queen of Rock' zette een solide optreden neer. The Orchestra, een band met vroegere leden van Electric Light Orchestra (ELO), was voor de tweede keer te zien op Retropop. De uitvoeringen van ELO-songs vielen bij het publiek in de smaak.

De populariteit van Waylon kent geen grenzen. De Futurestage puilde tijdens zijn optreden helemaal. Waylon toonde nog maar weer eens aan dat hij een rasartiest is. Uiteraard speelde hij ook het nummer 'Outlaw in 'em', waarmee hij vorige maand slechts achttiende werd op het Eurovisie Songfestival. Na een fikse regenbui startte op de Tributestage het optreden van Uriah Heep. De Engelse rockband gaf een gedegen optreden. Er werd afgesloten met hun grootste hit 'Easy Livin' uit 1972.

Bryan Ferry

De lobroeken van de Jeugd van Tegenwoordig verzorgden het laatste optreden op de Futurestage, terwijl Bryan Ferry om kwart voor twaalf aantrad op de Mainstage. En de Engelse muzikant bracht het publiek waar het voor gekomen was. Ferry, die soms even zijn stem kwijt was, bracht uitstekende uitvoeringen van solohits als 'Let's Stick Together', 'Don't Stop The Dance' en 'Slave To Love'. Daarnaast stond ook veel materiaal van Roxy Music op het programma, zoals 'Virginia Plain', 'Love Is The Drug', 'More Than This' en 'Avalon'. Bijzonder was ook de uitvoering van de John Lennon-cover 'Jealous Guy'. En daarmee sloot Bryan Ferry deze zeer geslaagde zeventiende editie van Retropop in stijl af.