Burgemeesterscolumn: Toettoet

De stoet vrachtwagens zet zich langzaam in beweging. Ik zit redelijk voorin met Erwin, bewoner van De Trans. Hij was de hele dag al een beetje zenuwachtig. Want De Vrachtwagendag is spannend. En als je dan ook nog in dezelfde vrachtauto als de burgemeester mag zitten, is het feest helemaal compleet. Als we door een flauwe bocht gaan, kijk ik naar achteren. Maar het einde van de stoet is niet zichtbaar. Dat kan al gauw, want er zijn zo’n 140 vrachtwagens in de baan. 140! Dat zijn evenzoveel chauffeurs, die hun kostbare vrije zaterdag opofferen voor het plezier van de bewoners van De Trans. Dan gaat het los. Een hels getoeter. Honderdveertig vrachtwagens laten tegelijk horen wat hun claxons kunnen. Een hels kabaal.

Met de ogen dicht lijkt het of ik weer terug ben in China. Met zeven mensen bezochten we de afgelopen week onze partnerstad Shangluo. Een mooie intensieve reis, waar we heel veel nieuwe contacten opdeden. China is vooral veel. Veel mensen, veel hoge gebouwen, veel kilometers reizen en heel veel getoeter. Het gaat de hele dag door. Ik heb dertig jaar mijn rijbewijs. Maar als ik dertig keer mijn claxon heb gebruikt, is het veel. In China gebruik je de claxon als een soort richtingaanwijzer, dus heel vaak.

Zo wordt het nemen van een Chinese rotonde een hele belevenis. Het busje dat ons verplaatst, rijdt vrij behoedzaam de rotonde op. Dat bedenken er meer. Van vier kanten stroomt het verkeer toe: bussen, vrachtauto’s, taxi’s, fietsen, riksja’s, alles. Dan wordt al toeterend een weg gebaand. Omdat iedereen dat probeert, schiet het maar weinig op. Het is een soort breiwerkje, waarin iedereen voor zichzelf de steek bepaalt. Stapje voor stapje proberen we van binnen naar buiten te komen. Dat zijn al gauw zes rijbanen en vijftien keer toeteren. Ik haal pas weer adem als we eindelijk de rotonde zonder dodelijk ongeluk kunnen verlaten. Een paar honderd meter zie ik de volgende rotonde naderen.

Ook maken we een adembenemende rit in een taxi. Op de snelweg valt het nog wel mee. De duizenden camera’s registreren elke beweging van de bevolking. Daaraan zit een soort puntensysteem voor goed gedrag gekoppeld. Dus te hard rijden kan punten kosten, die uiteindelijk bijvoorbeeld een toewijzing van een betere woning blokkeert. Maar in de stad steekt het niet zo nauw. Het voelt alsof we in een soort computerspelletje zijn beland. Rechts inhalen is in Nederland een doodzonde, hier regel. We zwiepen in hoog tempo luid toeterend van links en naar rechts. Ineens vraagt de chauffeur aan onze tolk waarom we steeds zo lachen. Ze legt uit dat we zijn rijgedrag bijzonder vinden. “Ik rijd met buitenlanders juist altijd rustig,” zegt hij en gooit er nog een dot gas bij. Toettoet.

Ook de chauffeurs van De Trans-rit toeteren luid als ze na anderhalf uur weer terug zijn. Erwin heeft genoten. En wij genoten van zijn stralende lach, zijn mooie verhalen en zijn moppen. Bij de barbecue blijft het nog lang gezellig. Zonder getoeter.

Burgemeester

Eric van Oosterhout