Burgemeesterscolumn: Wolken in Weerdinge

De aanloop naar 4 mei verloopt wat onrustig. Na het Sinterklaasfeest blijkt ook de 4 mei-viering onderdeel te worden van een discussie. In Emmen merken we ook daar niet zo heel veel van. Het heeft meer voordelen om een eindje buiten de Randstad te wonen.

Als college ontvangen we gewoontegetrouw de 4 mei-comités. Dat doen we een paar uur voor de 4 mei-viering. In mijn welkomstwoord dank ik de comités voor hun tomeloze inzet. Elk jaar worden de 4 mei-vieringen groter, ook in Emmen. Dat is bijzonder; hoe langer na de bevrijding, des te meer aandacht ervoor komt. Ook heet ik onze Duitse gasten uit Lingen en Georgmarienhutte welkom. Het is waardevol dat het sinds enige jaren weer mogelijk is dat ook Duitse vertegenwoordigers aan onze herdenking deelnemen.

Bij het eten komen de eerste oorlogsverhalen los. Zo werden er Joden in Emmen op transport gezet naar Hoogeveen, om van daar vervoerd te worden naar Kamp Westerbork. Daarvoor kreeg de gemeente Emmen een rekening gepresenteerd van 65 gulden… Het volgende transport was voor rekening van de Duitsers: een enkeltje Auschwitz.

Na het eten gaat ieder comité naar een van de herdenkingsplekken. Als college verdelen we ons. Ik heb mij voorgenomen om elk jaar op een andere plek aanwezig te zijn. Dit jaar ben ik te gast in Schoonebeek. In één van de kerken vindt een mooie herdenkingsbijeenkomst plaats. In mijn welkomstwoord sta ik stil bij het thema van dit jaar: verzet. We kijken met trots terug op onze verzetshelden, die nogal eens moesten onderduiken of sneuvelden. Maar hoe zouden we zelf in die tijd hebben gehandeld? De dominee spreekt hierna in een fraaie preek van de ‘tegenbeweging’. Mooi woord. Als er een beweging de verkeerde kant op gaat, wie houdt haar dan tegen? Wat draagt een ieder bij aan een ferm tegengeluid? Zelfs de vele kinderen in de volle kerk luisteren ademloos.

Daarna lopen we naar het oorlogsmonument. We leggen kransen. Inmiddels hebben zich heel veel mensen aangesloten. Met al gauw een paar honderd man gaan we richting kerkhof. We lopen in een indrukwekkende stoet achter traag spelende trommelaars aan. Op het kerkhof staan we stil voor de graven van de 24 gesneuvelde Engelse militairen. In de kerk sprak ik met een achterneef, die speciaal voor deze gelegenheid is overgekomen. Hij stelt het eerbetoon aan zijn gesneuvelde oom zeer op prijs. Na de 2 minuten stilte leggen we kransen en zingen we het Wilhelmus en het Engelse volkslied. Mooi. Alle kinderen leggen een bloem bij een van de graven.

De volgende dag hebben we bij ons in de tuin een buurtfeestje. Ook de oudste bewoonster van Weerdinge is erbij: 97. Toen de oorlog begon was ze 24. Het gaat nog steeds heel goed met haar, maar het lezen wordt wat minder. “Maar ach burgemeester, dan zit ik wat te kijken naar de wolken, en dat is ook zo mooi. Dan geniet ik zo.” Ook dat is vrijheid. Zo maar in de achtertuin van Weerdinge.

Burgemeester

Eric van Oosterhout