Heden & Verleden: Een dikke 6,4 kilometer

Emmen

Heb je dat ook wel eens? Dat je iets ongezonds eet en plotseling overvallen wordt door een snijdend schuldgevoel? Dat je na één seconde bewust bent van ieder grammetje vet aan je lijf?

Zo stond ik zondag naar de 4 Mijl in Emmen te kijken. Ik genoot van een ijsje, terwijl honderden actievelingen aan me voorbij schoten. Snelle jongens en meiden, mooiweerlopers, bejaarden, collega’s, leerlingen, vrouwen met felle shirts en korte kapsels en mannen met te strakke broekjes. Onder luid geroep van het publiek draafde de kleurrijke optocht aan me voorbij. De atleten gaven bloed, zweet en tranen terwijl ze zich een weg naar de finish vochten. En ik? Ik stond stil en vrat me vol. Voorzichtig gluurde ik naar mijn buik. Stak hij nou een beetje uit? Ik staarde naar het ijsje, die langzaam mijn grootste vijand werd, en at hem met lange tanden op. Terwijl ik beteuterd naar huis fietste, scheen de zon op mijn gezicht. Langzaam drong het besef bij me door dat de lente weer is begonnen. Dat is leuk en aardig, maar het betekent ook dat de truien en jassen weer uit kunnen. Verstoppen onder dikke lagen stof zit er dus niet meer in. Ik ben de dertig gepasseerd en dat betekent dat de aftakeling al ruim is begonnen. Een collega van me zei laatst nog: “Joh, je zit nog in de kracht van je leven.” Dat klinkt mooi, maar helaas denkt mijn lijf daar anders over. Het is echt wel tijd om iets aan het zwembandje te doen, want ik wil niet dat Greenpeace me tijdens mijn strandvakantie terug in zee komt duwen. Daarom ga ik sinds kort met veel goede moed naar de sportschool. Daar ren ik dan op de loopband zoals een pafferige hamster in zijn wieltje. Of ik lig als een gevallen schildpad op mijn rug met mijn benen in de lucht te fietsen. En dan heb ik het nog niet eens over het planken, de burpees, het touwtjespringen of de push-ups. Als ik op de fiets zit te spinnen of met gewichten loop te sjouwen, denk ik er wel eens aan hoe mensen uit het verleden naar me zouden kijken. In de prehistorie kostte het energie om te kunnen eten, nu moet je minder eten om fit te zijn. De oude Grieken schreven al: ‘Streef naar een gezonde geest in een gezond lichaam’, maar ze zwegen over de moeite die het kost om het trage zweet uit je lichaam te werken. Nu ben ik gelukkig niet de enige hier, want overgewicht is een probleem in onze regio. Als ik even op internet zoek, ontdek ik dat Zuidoost-Drenthe dik aan de obesitas top van Nederland zit. En als we eerlijk zijn zien we die gevulde buikjes ook op straat weer terug. We kunnen dus ook alleen maar met veel respect kijken naar die toppers die de 4 Mijl renden. Zelf heb ik mijn schuldgevoel al opzij gezet en ben dezelfde dag nog uitgebreid gaan eten bij een bekend ‘all you can eat’ restaurant. Ik denk dat ik volgende week maar opnieuw begin met afvallen. Docent en schrijver Richard Zuiderveld

Auteur

Redactie