Emmense viert vandaag honderdste verjaardag

EMMEN

Marie Geziena Toller-Mohlman is vandaag honderd jaar geworden. Ze is de oudste bewoner van Woonzorgcentrum Valkenhof in de Emmer Rietlanden, waar mevrouw nu bijna twee jaar woont.

Door Anna Sophie Bakker Marie Geziena is in 1918 geboren, in Nieuw-Schoonebeek. Ze geniet van elke dag, zolang het nog kan. “Als er mensen op visite komen, zeg ik: “Dit is mijn huisje, en dan ga ik in een stoel zitten.” Haar moeder was zwanger van haar toen er nog oorlog was. “Ik ben gewoon geboren in een bedstee”, vertelt ze. Het leven ging namelijk door, er was geen keus. Tijdens haar jeugd moest ze hard werken, ze was namelijk de oudste van een gezin van acht kinderen. Haar moeder deed het huishouden en haar vader werkte op het land. Marie Geziena: “Daar moesten we van eten. Mijn ouders hadden het zwaar, want veel geld was er niet in die tijd. Het was echt overleven.”

Glimlachend

Op zesjarige leeftijd mocht ze naar school. “Mijn buurmeisje nam me mee aan de hand. Ik moest een eind lopen naar mijn katholieke school, waar ik de hele dag bleef.” Als ze ‘s avonds thuis kwam, hielp ze haar moeder met aardappels schillen en haalde ze turf voor de kachel. Ook hielp ze verder haar vader met koeien melken en bij het slachten van de varkens. Marie Geziena heeft een zware, maar leuke jeugd gehad, vertelt ze glimlachend. De Tweede Wereldoorlog heeft ze bewust meegemaakt. “Als er vliegtuigen overkwamen, bleven we gewoon doorgaan met koeien melken. De vliegtuigen creëerden zwarte vlakken over ons heen, maar we konden niet anders dan gewoon blijven zitten.”

Grote liefde

Op ongeveer achttienjarige leeftijd ontmoette ze haar grote liefde, op de bruiloft van haar buren. Het klikte meteen. Ze zijn altijd bij elkaar gebleven. “Ik ben getrouwd in een zwarte jurk. Wit was geen mode in die tijd. Witte jurken kon je niet eens krijgen.” Het stel heeft nooit kinderen gekregen, wat het grootste verdriet is van Marie Geziena. “Ik vond het heel jammer, maar ze kwamen niet... Je kunt ze niet toveren hè.” Het was dan ook niet haar eigen keuze, door een blindedarmontsteking is die haar mogelijk afgenomen. “De dokter kon er niks meer aan doen. Nu kan dat wel.” Marie Geziena Toller-Mohlman heeft het goed naar haar zin in het woonzorgcentrum. “In de huiskamer zit ik vaak in een mooie stoel te kletsen met mijn vriendin. Ook zingen we soms met zijn allen wat liedjes.” Met haar bijna honderd jaar ziet ze wel wat de toekomst brengt, maar één ding weet ze zeker: hier blijft ze de rest van haar leven.

Auteur

Redactie