Marco Koops: ‘Het verdriet en gemis van mijn meisje’

BARGER-COMPASCUUM

Marco Koops is 40 jaar en woont in Barger-Compascuum. Naast zijn reguliere baan is Marco voorzitter van Stichting Joëlle's helping hand. Lees meer over hem in deze Doorloper.

Een relatie? “Met Silvia. We zijn alweer 24 jaar samen, waarvan bijna zestien jaar getrouwd. Samen hebben we twee kinderen. Zoon Collin van veertien en onze dappere dochter Joëlle, die op 31 oktober 2015 op tienjarige leeftijd overleed aan een zeer agressieve hersentumor.” Barger-Compascuum is voor mij... “Nu weer een fijne plaats om te wonen. Een plek met de mooiste herinneringen. Juist die herinneringen maakten het zo moeilijk, want hoe kun je op zo'n heerlijke plek met de mooiste herinneringen nog wonen wanneer juist een van de twee kinderen die het allemaal zo mooi maken er niet meer bij zou zijn. Na het horen van het slechte nieuws van dat de kanker terug was gekomen en Joëlle nog maximaal vier maanden te leven had, zetten we het liefst een bord in de tuin. De confrontaties en herinneringen in ons huis en dorp waren ontzettend moeilijk om mee om te gaan, maar maakten het ook achteraf weer zoveel beter, want hier wonen de mensen die haar allemaal kennen. Nu is het dus precies andersom en moet ik er niet meer aan denken hier ooit nog weg te gaan. Het is voor ons allen gelukkig weer een fijne plaats en een veilige plek om te wonen.” Als ik de baas van Barger-Compascuum zou zijn, dan... “Zou ik alles zo laten. Ik heb weinig op of aan te merken.” Vroeger ging ik altijd stappen in... “Ter Apel, Barger-Oosterveld en Nieuw-Amsterdam.” Als Ajax wint, dan... “Is dat natuurlijk terecht.” Ik weet nog goed wanneer en op wie ik voor de eerste keer verliefd was… “Ik heb geen idee. Dat was waarschijnlijk op de basisschool.” De laatste keer dat ik goed gelachen heb... “Lijkt alweer een eeuwigheid geleden. Na het overlijden van je kind is de glans er wel vanaf, maar knok ik net zo hard door voor onze zoon als dat ik voor onze dochter heb gedaan. Hij verdient een goed en gelukkig leven, want het leven is al ontzettend hard voor hem geworden. Zijn zusje was zijn alles en andersom gold hetzelfde.” En dat ik huilde... “Dat was tijdens de ziekte van Joëlle en het moment dat zij thuis stierf. Nog altijd huil ik regelmatig om het verdriet en gemis van mijn meisje.” Het beste boek dat ik ooit gelezen heb is... “Ik ben geen lezer.” Je kunt me wakker maken voor... “Vrienden en familie in nood kunnen mij altijd wakker maken.” Het eerste wat ik doe als ik na mijn werk thuiskom, is... “Dan ga ik mijn zoon begroeten en vragen hoe zijn dag was.” Als ik niet in Barger-Compascuum zou wonen, dan... “Zou ik in Klazienaveen wonen.” Ik zou graag de volgende persoon willen nomineren voor een lintje... “Dat moet gewoon mijn dappere dochter Joëlle zijn. Zij moest een loodzware weg afleggen en hoe zij hier vervolgens mee omging... Zo dapper, sterk, genietend, dankbaar voor het leven blijvend en altijd bezorgd en blijven zorgen voor anderen. Dit is ook de reden dat na haar overlijden de Stichting Joëlle's helping hand is opgericht. Om haar naam voort te zetten op de manier die bij haar past. Goed doen en zorgen voor anderen. De stichting geeft financiële ondersteuning aan gezinnen met een smalle beurs, wiens kind is opgenomen op de Kinder Intensive Care van het UMCG. Niet elk gezin kan de extra kosten dragen, vooral bij langdurige opnames zijn de kosten van onder meer het overnachten in het Ronald mcDonaldhuis (15 euro per nacht) ontzettend hoog. Ouders van een kindje op de Kinder IC zijn van dit huis afhankelijk om bij hun kind in de buurt te kunnen blijven. Een logeerplek voor hen is er zoals op alle andere afdelingen niet op de IC. Vanuit het ziekenfonds is er maar een minimale vergoeding per kalenderjaar. Wij vinden dat geld geen rol mag spelen en ieder kind, vooral een kind dat zo ziek is, het recht heeft om zijn of haar familie dicht bij zich te hebben. Het afgelopen jaar heeft de stichting veertien gezinnen ondersteund met een totaalbedrag van 3825 euro.” Wat ik vroeger wilde worden is... “Ik wist nooit wat ik wilde worden.” Wat ik uiteindelijk geworden ben is... “Medewerker bij rozenkwekerij D-Roses in Klazienaveen.” Mijn hobby is... “Darten.” Hoogtepunten in mijn leven zijn er zeker, maar wat er echt uitspringt is... “De geboorte van de kinderen.” Ook deelnemen? Mail jouw verzoek naar zuidoosthoeker@ndcmediagroep.nl.

Auteur

Redactie