Gemeentegedicht: Emmens trots

Emmen

Nooit wilde je de eerste zijn. En ook nu

moest iemand duwen. Zodat iedereen je kon zien staan. Glimmend en verlegen. Je droeg je mooiste trui. Indigo blauw. Net gekocht. Achter je werd gefluisterd. Het begin van verbeelding? Tijdens het spreken zweefden gedachten de zaal uit. Het plein over, onder de wolken door, vlug, terug het café in. Je zag je kamer weer. De plek waar het ooit begon. Je eerste zelf getapte glas. Afscheid van een dronken gast. Je zocht je weg als een vlinder in het bos. Daar zag je het: jouw bestemming langs de straat richting het spoor Het finale woord klonk toch nog plots. Je schrok van je eigen naam. Je besloot rechtop te staan. Als Emmens trots. © Joep van Ruiten © www.gemeentedichteremmen.nl

Auteur

Redactie