Column Coevorden Verbindt: Oliebollen, het Hesseler klokkenspel en ander moois!

Emmen

U leest hier wekelijks een column van een lid van het college van burgemeester en wethouders van de gemeente Coevorden. Deze keer is wethouder Jan Zwiers aan de beurt.

Allereerst aan alle lezers de beste wensen voor de toekomst. Ik zeg bewust niet ‘nieuwe jaar’; een jaar vind ik wat beperkt. Alsof het daarna weer ophoudt. Laten we ook in de toekomst de mooie uitdagingen blijven zien. Het glas is wat mij betreft altijd halfvol. Ook na de feestdagen, waarin ook vast menig glas snel helemaal leeg was. Ik heb mooie herinneringen aan oud en nieuw. Een kleine 35 jaar terug toog ik met vrienden door het dorp. Vuurwerk afsteken en carbid schieten met oude verfblikken. Toen we jonger waren deden we dat met een klein ‘Buisman’-blikje met wit plastic deksel. De jongens uit Oosterhesselen die iets meer lef hadden, organiseerden melkbussen, deksels, jutezakken, jenever, Sonnema berenburg en een Kreidler met kickstarter. Via een draadje aan de bougie vonkte het in de melkbus en met genoeg gas kwam er een heftige knal, vloog het deksel een kant op en konden de vingers weer uit de oren. Boem! Het mooie geluid van carbid. Rond half zes op oudejaarsdag moest ik echt wel thuis zijn. Mijn vader bakte dan oliebollen in de schuur in een oude pan. Tot de paasdagen kon je nog van de geur van oliebollen genieten bij ons in de schuur. Zo uit het vet zijn oliebollen toch het lekkerst. Het recept was van oma en belangrijk was dat het vet goed heet was. Om dat te controleren gooide pa een stukje roggebrood in het vet. Het ging ‘loos’ wanneer het brood dreef en het beslag dat op de kachel stond de pan uit was gerezen. Met twee lepels probeerde hij de oliebollen mooi rond te maken, maar de prachtigste vormen ontstonden. Als ze rondom bruin waren viste hij ze met de ‘schuumspaan’ uit de pan. Eerst aten we even een kadetje, want daar trok het vet in volgens mijn vader. Daarna aten we tot we bijna (lees: helemaal) buikpijn hadden. We waren rond de achttien en het was best stoer als je kon zeggen dat je twaalf oliebollen op had. Ik ben blij dat we die aantallen nu niet meer hoeven te halen. De avond begon met uitbuiken, maar veel tijd was er niet, want rond half elf kwam er schnitzel op het bord. Daarna hingen we met z’n allen op de bank totdat we het nieuwe jaar konden inluiden. Met de beste wensen en het feliciteren van mijn moeder, die jarig is op 1 januari, startte het nieuwe jaar. Dan konden we weer met de jongens de straat op. Eerst bij de ouders van de vrienden de beste wensen overbrengen en daarna overal waar nog licht brandde een borrel halen tot een uurtje of zeven in de ochtend. Tussendoor luidden we de klokken in de toren van de Hesseler Kerk. Die klokken hoorde je de hele nacht. Ook dat was een traditie. Mooi man! Goede herinneringen! Minder goede herinneringen heb ik aan de volgende ochtend. Al voor tien uur kwam de eerste verjaardagsvisite en mijn vader vond dat ik dan niet meer in bed mocht liggen. Ook toen vond ik drie uur slaap al erg weinig. Het zijn mooie herinneringen uit een andere tijd. Het was anders mooi dan nu. We kijken weer met plezier vooruit, net als toen, maar wel anders. Verlangen naar hoe het was is begrijpelijk, maar terug in de tijd is nog nooit gelukt. Ik laat het graag bij die fijne herinneringen en kijk vrolijk naar de toekomst. Met een halfvol glas! Wethouder Jan Zwiers

Auteur

Redactie