Column Yarden: Meeste stemmen gelden

Emmen

Als ik arriveer lopen de koeien buiten, speciaal voor moeder. De klok van het kerkje twee kilometer verderop kondigt het overlijden aan. In de gang van de boerderij ligt moeder opgebaard. Ze is weer thuis, thuis in haar geboortehuis.

Ik voer het gesprek met haar drie zonen. Drie mannen met elk een eigen leven, een eigen wil en eigen gewoontes en ideeën. Alles overleggen ze met zijn drieën. Hoe de kaart eruit moet gaan zien, welke bloemen er komen, waar moeder staat opgebaard, welke muziek er wordt gespeeld, wie er gaan dragen, waar iedereen zit in de kerk, wanneer de kist gesloten wordt en nog veel meer. Iedere keer moet er een keuze gemaakt worden. Meestal hebben ze dezelfde gedachten en als dat niet zo is doen ze ‘meeste stemmen gelden’. Op mijn vraag of dat altijd goed komt antwoorden ze bevestigend. “Dat is zo fijn met zijn drieën, het is altijd 3-0 of 2-1.” Alle belangrijke beslissingen hebben ze op deze manier genomen. Nog nooit heeft één van de drie zich daar niet goed bij gevoeld. En zo gebeurde het dat ze met zijn drieën besloten dat ze - als drie zonen - het graf zouden sluiten, net zoals ze dat bij hun vader hadden gedaan. De dienst was voorbij, het was prachtig weer. Weer luidden de klokken. Drie zonen en drie kleinzonen droegen hun moeder en oma naar haar laatste rustplaats. Naast het graf lag een grote berg zand met daarin drie scheppen. Nadat alle genodigden een laatste groet hadden gebracht en hun weg vervolgden, trokken de drie zonen hun colberts uit en stroopten de mouwen op van hun hagelwitte overhemden en schepten... Ze schepten en schepten zonder een woord te zeggen. Zonder een moment van verslapte aandacht schepten zij door tot het graf gedicht was. De zon scheen, een ooievaar vloog over, het was helemaal stil. In volle eerbied namen de drie zonen op deze indrukwekkende wijze afscheid van hun moeder. Uitvaartverzorger Katja Soutberg

Auteur

Redactie