Burgemeesterscolumn: Voorzichtig

Emmen

De moord op Anne Faber zal ons nog lang bijblijven. Sommige mensen uiten hun woede met hele tirades op de rechtspraak in Nederland. Daar blijf ik altijd een beetje bij weg.

Er zijn mensen die daar meer verstand van hebben. Ik ben eerst vader en daarna burgervader. Vader van drie schitterende dochters. De oudste weet wat in papa’s omgaat bij dit verschrikkelijke nieuws. Ze stuurt me een prachtige column van Tommy Wieringa: “Wie dochters heeft, ziet de wereld plots uiteenvallen in slachtoffers en daders”. Hij schrijft verder: “We zijn voorzichtig met onze dochters. Maar ze groeien bij je vandaan, net zo lang tot ze je niet meer kunt horen. Ze fietsen nu rond zonder jouw stem in hun rug. Pas in hemelsnaam op, zeg je in de stilte van je gebeden, pas in hemelsnaam op (…). Ze moeten kunnen schuilen voor de regen zonder dat iemand met duisternis in zijn hoofd ze opwacht”. Mooi. In mijn vorige gemeente Aa en Hunze schreef ik ook elke week een column in het plaatselijke weekblad. De laatste column was niet van mij, maar van de dochters. Een enorme verrassing. Met zijn drieën schreven ze een column, die maar één titel kon hebben: ‘Voorzichtig’. Natuurlijk halen ze me eerst even door de mangel, zoals het goede dochters betaamt: “Pap kan de mooiste routes uitstippelen van de fietsknooppunten, maar een OV-chipkaart is voor hem te ingewikkeld”. Maar dan gaat het toch over mijn permanente bezorgdheid. Ze groeiden op in een klein lintdorp. Ze schrijven: “Ondanks de geringe aanwezigheid van gevaarlijke kruispunten, geweldsdelicten of het lage aantal inwoners van zowel Borgercompangie als Aa en Hunze, papa is altijd bezorgd. ‘Voorzichtig hè en kijk uit met oversteken’. Dat hoorden wij dagelijks tot wij 16 jaar waren zonder dat we ook maar één bocht in onze route naar school hadden. Inmiddels wonen we alle drie niet meer thuis. Toch belt hij ons minstens een paar keer per week of we het nog redden in de grote stad.” Ze hebben gelijk. Kleine meiden, kleine zorgen. Grote meiden, grote zorgen. Op mijn werkkamer hangt een klok. Op de wijzerplaat staat de mooiste foto die ik mij kan wensen: de drie dochters. En vanaf mijn vergadertafel zie ik een foto van hetzelfde trio, zo’n tien jaar jonger. Eerlijk is eerlijk, ik droom nog wel eens weg bij de zevende bespreking van de dag, terwijl ik naar die leuke foto staar. En altijd denk je dan: ‘waar zouden ze zijn’. De jongste in Lissabon, mooie stad, maar ook met rare wijkjes en vreemde signores. En de middelste in London, waar ook nog wel eens een aanslag plaatsvindt. En de oudste elke dag met de auto van Groningen naar Leeuwarden. Dat is wat anders dan rechtuit fietsen. Ik ben geen haar beter dan andere vaders (en moeders). Mijn moeder was 83 en droeg mij na een bezoekje nog op te bellen als ik veilig was thuis gekomen. Lieve schatten, en alle andere leuke meiden in de gemeente, doe voorzichtig. Burgemeester Eric van Oosterhout

Auteur

Redactie