Heden en Verleden: Emotioneel-incontinent

Emmen

Lieve onbekende bestuurster van een zwarte Renault stationwagen,

Ik moet na dagen nog steeds denken aan hoe jouw blonde haren golfden terwijl jouw auto van links naar rechts over de Van Schaikweg slingerde. Sierlijk zwenkte je over de weg terwijl je afwisselend remde en ineens zoveel gas gaf dat een overstekende fietser moest vrezen voor zijn leven. Ik moet denken hoe mijn auto achter de jouwe tot stilstand kwam bij het stoplicht en hoe ik hoopvol oogcontact met je zocht. Toen jij me vanuit je spiegel aankeek, liep mijn hart dan ook over van emotie. Je kastanjebruine ogen vonden die van mij, maar al snel boog je hoofd weer voorover en wende je jouw blik op het felle licht dat uit je schoot straalde. Ik zag geen handen op je stuur en vermoedde dat jouw sierlijke vingers het scherm van een telefoon bedienden. Zodra het stoplicht op groen sprong gaf ik enthousiast gas, maar jouw auto bleef staan. Ik kon me niet langer bedwingen en vol passie en vuur sloeg ik op de claxon. Je keek op, je ogen schoten naar de spiegel, daarna naar het stoplicht. Langzaam kwam je vooruit, maar je telefoon had je nog stevig tussen je vingers geklemd. Op de Dordsestraat passeerden we elkaar en ik kon mijn nieuwsgierigheid niet bedwingen. Ik gluurde bij je naar binnen en keek eventjes jouw wereld in. Ik zag je - een mooie vrouw - opgaan in een virtueel sociaal leven, terwijl er een baby en een kleuter op je achterbank zaten. Terwijl mijn hart zich vulde met verdriet schoot je opnieuw van rechts naar links. Ternauwernood wist ik te voorkomen dat onze auto’s elkaar raakten en terwijl ik je allerlei vreselijke ziektes toewenste, besefte ik ook dat er nog weinig hoop voor je is. Jij bent besmet met één van de gevaarlijkste virussen van deze tijd: je bent emotioneel-incontinent. Misschien is het een kleine troost dat je niet de enige bent die de ziekelijke drang heeft om al je ervaringen altijd en overal te delen. De hele wereld moet weten wat je gegeten hebt en wat je in je weekend doet. Je kunt er niets aan doen, je kunt het gewoon niet inhouden. Zelfs niet als je daarmee jouw leven en dat van anderen in gevaar brengt. Een enorm toegenomen aantal verkeersslachtoffers is daarvan het trieste bewijs. Aangekomen op mijn school besloot ik bij twee klassen eens na te vragen of hun ouders wel eens hun telefoon gebruiken achter het stuur. De helft van de leerlingen stak hun hand in de lucht. Iets minder leerlingen gaven aan dat hun ouders belden en een schrikbarend deel van de klas gaf aan dat sommigen zelfs met alcohol op achter het stuur kropen. Mijn leerlingen kwamen al snel tot een conclusie: een telefoon achter het stuur is gevaarlijk. Zij vonden ook dat er vaker op gecontroleerd moet worden en dat mensen zich bewust moeten worden van het gevaar. Misschien moet er voorlichting komen op scholen of zijn shockerende filmpjes op tv een goede manier om mensen wakker te schudden. In ieder geval ontdekte ik dat deze tieners het leven meer waarderen dan een jonge moeder in de zwarte Renault. Hopelijk vind jij snel een medicijn voor jouw emotionele-incontinentie, maar tot die tijd vraag ik je uit naam van jouw geliefden en alle onbekende weggebruikers: maak van je auto alsjeblieft geen moordwapen! Schrijver en docent Richard Zuiderveld

Auteur

Redactie