Gemeentegedicht: Hunebed in Angelslo

Emmen

Veur wie het nou nog niet herkent,

viefduzend jaor, of daorumtrent -hoe lang persies wet jao gienien- is dit: verdriet in stien. As jij joen haanden op de stien zol leggen, dan zol ik niks meer huven zeggen. Dan was het net of jij hier toen al stun, toen het verhaol in stien begun. Joen haor dat vlamt in 't leste licht; de traonen glieden over joen gezicht; joen ogen dof van machteloos verzet, want joen lief slap in het stienen bed. Maor nou is 't niet zoas 't begun: joen haoren glinstern in de leste zun, veurdat die schoelgiet achter het beton, de hoge flats tot an de horizon. Maor doe joen ogen bijkaans dicht, en kiek deur spleeties nog naor 't licht, dan liekt het net of wij hier aid bint bleven. En hef de tied de zeerte wel verdreven? © Anne Doornbos © www.gemeentedichteremmen.nl

Auteur

Redactie