Gemeentegedicht: Zonnedauw

Emmen

Oma schenkt thee met

nieuwe herinneringen. 's Zomers werden we het veld ingestuurd om zonnedauw te plukken. Mijn moeder zei: Daar wordt iedereen beter van. We vulden ons schort. Legden rode plakkerige bloempjes te drogen op jute zakken. De zon brandde mij in de nek. De rug deed pijn van het bukken. Neefjes staken mijn armen lek. 's Avonds telde vader hoestend de centen. Tot hij er in bleef. Je vroeg niks, zei oma. Je deed wat werd gezegd. En droomde van een eigen bed. © Joep van Ruiten © www.gemeentedichteremmen.nl

Auteur

Redactie