Column Coevorden Verbindt: Twijfel

Emmen

U leest hier wekelijks een column van een lid van het college van burgemeester en wethouders van de gemeente Coevorden. Deze week is wethouder Jeroen Huizing aan de beurt.

Ik zie hem nog staan. Het zal alweer bijna een jaar geleden zijn. Een jaar of acht schat ik hem. Een grote doos Lego in zijn handen. En een ernstige blik. Hij was duidelijk in een interne tweestrijd. Aan de ene kant de begerige blik naar de doos in zijn handen. En het vooruitzicht van uren speelplezier. Maar daar was ook dat kritische stemmetje van binnen. Dat stemmetje, dat waarschijnlijk net zoiets zei als zijn moeder naast hem: "Je mag het kopen, je hebt ervoor gespaard. Maar dan is wel meteen al je spaargeld op..." Aan dit jongetje moest ik denken toen laatst in de gemeenteraad de Jaarrekening 2016 en de kaders voor de begroting 2018 werden besproken. Zo zou je willen dat het altijd gaat. Het is het uitgangspunt waar velen van ons mee groot zijn gebracht en dat we ook onze eigen kinderen proberen mee te geven: als je iets wilt kopen, moet je er eerst voor sparen. Datzelfde gedrag proberen we ook binnen de gemeente te hanteren. En hoewel de financiële regels het vaak niet mogelijk maken om eerst te sparen en dan in een keer een brug, weg of lantaarnpaal aan te schaffen, toch is het idee hetzelfde. Geld wat je niet hebt, kun en moet je ook niet uitgeven. Uitgaven en inkomsten moeten in balans zijn, zeker ook als je met gemeenschapsgeld werkt zoals wij. Maar ook het andere punt dat bij het jongetje duidelijk speelde, herkennen we als gemeente. Als je het geld wel hebt, als een uitgave past binnen de begroting, moet je het dan ook automatisch uitgeven? Of mag of moet je misschien even stilstaan bij de nut en noodzaak voordat je de uitgave doet? Ons uitgangspunt is dat het niet zo moet zijn dat omdat je het geld hebt, het ook moet worden uitgegeven. Ook daarom sprak het voorbeeld van het jongetje me zo aan. Het is in mijn ogen goed om voordat je iets koopt, even te twijfelen of je het geld wel moet uitgeven. Sowieso is het denk ik goed om als bestuurder bij belangrijke, ingrijpende besluiten even van een afstandje ernaar te kijken of het echt het beste besluit is. Het woord twijfel heeft vaak een negatieve bijklank, maar naar mijn overtuiging leidt die twijfel juist tot betere besluiten. Tot slot natuurlijk de vraag hoe het afliep met onze hoofdpersoon en de doos Lego. Dat kreeg een verrassende wending. Zijn vader kwam het mooie tafereel en het goede voorbeeld ruw verstoren. Alle goede lessen werden in een keer van tafel geveegd, toen de vader aangaf: “Ach, als hij die Lego wil, dan krijgt ie die toch gewoon van mij!” De reactie van het jongetje was mooi. Hij zette de doos weer terug, pakte een grotere en riep enthousiast: “Dan wil ik liever deze!” Geen idee of hij die doos uiteindelijk heeft gekregen. Ik had inmiddels met een glimlach de speelgoedwinkel verlaten. Wethouder Jeroen Huizing Lees hier meer columns, geschreven door het Coevorder college.

Auteur

Redactie