Burgemeesterscolumn: 60 Jaar getrouwd

Emmen

Op weg naar een 60-jarig huwelijk rijd ik altijd iets rustiger. Wanneer ik namelijk iets te enthousiast de bocht om stuif, vliegt er een zorgvuldig opgemaakt bloemstuk door de auto. Met een beetje pech gulpt er dan ook nog een hoeveelheid water over de vloer, zodat de kinderen in het weekend vragen of ik soms een hond in de auto heb gehad.

Op de parkeerplaats van het tehuis neem ik even de tijd. Het is altijd weer passen en meten. Ketting om, bloemstuk in de ene hand, het lijstje met een kopie van de huwelijksakte in de andere hand. Dat valt nog niet altijd mee, omdat vooral het bloemstuk vaak aan de gewichtige kant is. Bij de schuifdeur word ik al opgevangen door een familielid. Opvallend vaak is dat de schoondochter. Sterker nog, in algemene zin doen (schoon)zonen weinig tot niets als pa en moe 60 jaar getrouwd zijn. Met het maken van een enkel fotootje houdt het wel op. “Ze zitten al klaar hoor. Moeder is wel een beetje nerveus, en pa krijgt niet alles meer mee.” Dat wist ik al. We bellen altijd even van tevoren, om niet voor verrassingen te komen staan. Zou wat zijn, burgemeester belt aan met bloemstuk: “Nee, aan de deur wordt niet gekocht.” In het iets te kleine zaaltje van het tehuis is het een drukte van belang. Als de burgemeester met ketting binnenkomt, vallen alle gesprekken automatisch stil. Dat is niet de enige overeenkomst met Sinterklaas. In mijn ooghoek zie ik het bruidspaar zitten. Daarnaast zit een mooi meisje van een jaar of tien in een nog mooiere jurk. “Zo, dus jij bent 60 jaar getrouwd, nou gefeliciteerd hoor, maar waar is uw man?” Ze lacht verlegen, zoals meisjes van tien verlegen kunnen lachen en geeft een net iets te slap handje. Oma vindt het maar wat mooi en springt rap in de benen. Ik feliciteer haar en overhandig het bloemstuk. “Ik ben er een tijd mee bezig geweest”, maar kwieke oma’s laten zich niet foppen. Opa kijkt al die tijd strak voor zich uit, “hij krijgt niet alles mee.” Ik geef hem voorzichtig een hand, en overhandig het lijstje. Hij legt het zonder commentaar voor zich en kijkt weer voor zich uit. “Opa, een cadeautje,” zegt het meisje vrolijk, “zal ik het uitpakken?” Opa kijkt door haar heen. Het wordt net even te stil in de volle kamer. Ik maak snel een rondje. “Wilt u koffie, of doen we meteen een borrel,” zegt de oudste zoon gevat, zonder aanstalten te maken de bestelling uit te voeren. Ik ga naast de oude vrouw zitten. Ze heeft iets nieuws aan. Als ik haar een compliment maak, lacht ze koket. Ze praat honderduit, terwijl ze met een schuin oog de redderende schoondochters in de gaten houdt. De bruidegom tuurt naar het lijstje op tafel. Zijn corsage zit wat scheef. Langzaam gaat zijn wat bevende hand naar rechts, tot hij haar voelt. Ze pakt zijn hand vast. Haast ongemerkt en heel zacht. Burgemeester Eric van Oosterhout

Auteur

Redactie