Gemeentegedicht: Isabella

Emmen

Je meldt je met een zwijgende tamtam,

zoals de jonge knop de roos verraadt. Verwachtingsvol wordt over jou gepraat, op facebook, twitter en op instagram. Jij weet van niks, zit veilig opgeborgen. Je moeders hartslag tikt jou door de tijd. Je bent alleen, maar voelt geen eenzaamheid. Zo groei je langzaam naar de eerste morgen. Dan klinken plots de toeters en de bellen en jij komt op, klein duwtje in je rug. Maar, lieve kind, kijk uit, pas op je tellen. Men hoort je kritisch aan, gezucht, gekuch, als jij je idealen uit gaat pellen. Houd moed, zet door; er is geen weg terug. © Bertus Beltman © www.gemeentedichteremmen.nl

Auteur

Redactie