Burgemeesterscolumn: Oorlog

Emmen

In Emmen lijkt elke gedachte aan een oorlog ver weg. Maar toch liggen de verhalen over een oorlog om het hoekje. Zo ben ik op donderdag op de school voor Anderstaligen. Op deze school worden de kinderen van asielzoekers opgevangen. Hier leren zij onder andere zo snel mogelijk Nederlands.

Als ik de school binnenkom, zitten zo’n veertig kinderen al keurig op mij te wachten. Mooie koppies, leuke kleren. Het voelt altijd wat Sinterklazig. Dat wordt het helemaal als ik met een jongetje de kleine burgemeestersketting uit het doosje haal. Ik maak er altijd een soort goochel-act van. Dat gaat nu ook weer goed. Ze kijken gespannen toe als ik van de kleine man een echte burgemeester maak. Ik zie hem groeien. Dat doe ik ook nog even met een meisje. Je kan niet vroeg genoeg beginnen met een gelijkwaardige behandeling van man en vrouw. Dan haal ik twee Syrische zusjes naar voren. Zij krijgen het 150e (en 151e) diploma, waarmee ze naar de ‘grote school’ kunnen. Ze stralen. Wat gaat er in die koppies om? In Aleppo is geen avondvierdaagse, sportdag of vakantiekamp. Het team straalt ook. Razend knap om deze door de oorlog getekende kinderen zo rap een andere taal aan te leren. Een dag later kom ik in Nieuw-Weerdinge de oorlog weer tegen. In het kader van het ‘Roelof Kleveproject’ zwemmen de kinderen voor War Child. Deze organisatie probeert kinderen in oorlogssituaties zo goed mogelijk te ondersteunen. Voor dit mooie doel zwemmen ze zoveel mogelijk baantjes die geld opleveren. De burgemeester blijft niet achter. Ik sponsor 100 euro uit mijn eigen ‘goede doelenpot’. Die wordt gevuld met het geld dat ik ontvang voor klusjes zoals het presenteren van een of ander congres, of een lezing. Aan het eind van de middag krijgt de mevrouw van War Child 2250 euro. De kinderen juichen, terwijl ze genieten van een geheel verdiend patatje. Maar de oorlog komt helemaal hard binnen op zondag. In het Afrikahuis van de Oude Dierentuin hangen en liggen 298.000 gevouwen kraanvogeltjes. Voor elk slachtoffer van de MH17-ramp 1.000 vogeltjes. Een gebaar van hoop en troost. In mijn openingswoord ga ik terug naar die warme zomer van 2014. Het was Oostermoerfeest in Gieten. Versierde straten, een optocht, muziek, plezier. Ineens dat verschrikkelijke nieuws over de MH17. Een vader van een van de slachtoffers logeert toevallig bij vrienden in Gieten. Ze houden een herdenkingsbijeenkomst in de tuin. Kaarsen, bloemen en een foto. Zo’n mooi meisje van een jaar of 20. Uit de lucht geschoten in een nutteloze oorlog. Het had zo maar een van onze dochters kunnen zijn. Door merg en been. Ik geef een groot compliment aan initiatiefneemster Tjitske, die bij de MH17-ramp een vriendin verloor. Ingo Leth kopte met heel veel vrijwilligers de voorzet in. Bekijk de fascinerende ontroerende tentoonstelling (tot eind september). En geniet van onze vrede, maar gedenk de oorlog. Zoals Leo Vroman zo mooi dichtte: “Kom vanavond met verhalen hoe de oorlog is verdwenen en herhaal ze honderd malen alle malen zal ik wenen”. Burgemeester Eric van Oosterhout Lees hier meer columns van burgemeester Eric van Oosterhout.

Auteur

Redactie