Burgemeesterscolumn: Hand in hand

Emmen

Ik zal een jaar of acht zijn geweest. Feyenoord tegen ADO. Mijn eerste wedstrijd in De Kuip. De treinreis erheen was al magisch. We woonden in Den Haag, vlakbij het ADO-stadion. Maar ik was natuurlijk voor Feyenoord. Voor Van Hanegem, de beste voetballer die Nederland ooit heeft gekend. We hadden het niet al te breed, maar voor een keertje konden we naar De Kuip. In de trein maakten de ADO-supporters natuurlijk wel wat grappen over mijn verkeerde shirt van Feyenoord. Maar ik kreeg ook een ‘koetjes-reep’ van een van hen. Tegenwoordig zou je zo’n treinreis met supporters van de tegenstander niet overleven.

Nu ben ik weer op weg naar De Kuip. Bijna een halve eeuw later. In de tussentijd ben ik er natuurlijk wel vaker geweest. Maar nu ga ik als burgemeester van Emmen met een heel stel Emmenaren. Dat zou pa mooi hebben gevonden. In de bus is het de gebruikelijke sfeer van mannen onder elkaar, maar toch net even anders. Vandaag gaat het namelijk om het landskampioenschap. En als je Feyenoordsupporter bent, heb je dat nog niet zo heel veel gemaakt. De stemming is vrolijk, maar toch ook een tikje gespannen. Het zal toch niet weer fout gaan vandaag... We zijn mooi op tijd bij De Kuip. Daar is het al ongewoon druk. Hoewel het stadion net als alle andere wedstrijden dit seizoen is uitverkocht, lijkt het net of iedereen bang is dat juist zijn stoeltje is weggehaald. Een uur voor de wedstrijd zit het stadion al goed vol. Als de spelers het veld opkomen, klinkt er een orkaan van geluid. Binnen het vak met de veertig Emmenaren klinken de eerste hese stemmen; dat krijg je na een lange busreis. Als de wedstrijd eindelijk begint, is de spanning te snijden. Maar dan staat hij op: Mr. Feyenoord. Onze eigen Dirk Kuyt. Uit een lastige hoek knalt hij de bal zoevend hard tegen de touwen. Eigenlijk moet iedere voetballiefhebber het gevoel van een ‘ontploffende’ Kuip zelf ervaren. Een orkaan van geluid en een trilling onder je voeten. Vijf op de schaal van Rotterdam. Nog geen tien minuten later ligt de tweede er al in. We kijken elkaar verbaasd aan. In de tweede helft wordt het nog even spannend. Maar als Dirk ook de derde erin legt, kan de polonaise beginnen. Iedereen blijft zitten om de kampioensschaal uitgereikt te zien worden. Daarna komt de onvermijdelijke Lee Towers: “you’ll never walk alone”. We zingen uit volle borst mee. Achttien jaar wachten zijn voorbij. Achttien jaar gezeur van die lui van die andere club. Achttien jaar net niet. En nu waren we met zijn allen in het stadion van de Landskampioen. Met de watertaxi varen we snel naar ‘De Ballentent’. Daar smaken de gehaktballen beter dan ooit, onderbroken door een enkel lied: “hand in hand, kameraden”. Het is al bijna de volgende dag als we Emmen weer in rijden. Voor een keer met iets teveel lawaai. Dat mag, want zoals op de spelersbus staat: “Niets is sterker dan dat ene woord,...”. Burgemeester Eric van Oosterhout

Auteur

Redactie