Burgemeesterscolumn Maak het Mee: Huwelijk

Emmen

Het is een van de leukste onderdelen van het burgemeesterschap: het bezoeken van bruidsparen die zestig jaar of meer zijn getrouwd. In sommige gemeenten is dat afgeschaft. Het argument is dat de burgemeester en de wethouders wel wat beters te doen hebben. We hebben wel meer te doen, maar de vraag is of dat zoveel beter is.

In veel gevallen wordt een bezoek erg op prijs gesteld. Dat is op zich al een reden. Het is niet verkeerd als de burgemeester dingen doet die zijn burgers op prijs stellen. Bovendien levert het ook heel wat op. Ik herinner mij de mooiste gesprekken. En zeker als nieuwe burgemeester hoor je nog wel eens wat. Dat vertel ik ook aan de Drentse trouwambtenaren ofwel de ‘Babsen’. Zij houden hun jaarlijkse bijeenkomst in Emmen. Veel vrouwen, met een man als voorzitter. Dat is vaker vertoond. Ik mag ze welkom heten in onze raadszaal. Elk jaar worden in Emmen zo’n 250 huwelijken gesloten. De meeste trouwpartijen vinden plaats in het gemeentehuis. Maar je mag ook op andere plaatsen trouwen: Wildlands, stadion Fc Emmen, de Fijnfabriek, de Wilmsboo enzovoorts. De meest bezochte alternatieve trouwplek is het Veenpark. De circa dertig trouwambtenaren luisteren geïnteresseerd. Ik spreek vervolgens mijn verbazing uit over enkele tv-programma’s, die over huwelijken gaan. “Boer zoekt vrouw” heb ik altijd een raar programma gevonden. Ook ‘mijn dames’ volgen het met belangstelling. Tijdens het kijken vliegen de vaak niet malse beoordelingen per ‘app’ rond. Maar het kan nog gekker. Dochter Renske wijst me op ‘Married at first sight’, want ik kijk weinig tv. In dit programma worden een man en een vrouw op papier aan elkaar gekoppeld. Karakter, leeftijd en hobby’s moeten zorgen voor een zo goed mogelijke ‘match’. Een soort psycholoog legt het met een ernstig hoofd uit. De eerste keer dat ze elkaar zien, is in de trouwzaal. Daar stellen ze zich aan elkaar voor en gaan ze trouwen. Ik val bijna van de stoel. Het wordt nog gekker. Want daarna maken ze zich meteen op voor de huwelijksnacht. Tja. Ik zie ook menig trouwambtenaar het hoofd schudden. Al is het maar omdat een college-babs zich daarvoor laat lenen. Ook ik ben trouwambtenaar, maar ik zou het voor geen geld doen. In dezelfde week mag ik drie ‘diamanten’ bruidsparen bezoeken. Mooi werk. Want iedere ontmoeting is weer anders. Een volle huiskamer drie hoog met een hoop plezier. Dan weer een indringend gesprek onder zes ogen met een bruidspaar dat heel wat lief en leed heeft meegemaakt. Om te eindigen met een paar waarvan de vrouw ernstig begint te dementeren; het fraaie zelfgebouwde huis moet worden verruild voor een verzorgingsflat. “Dat is niet mooi, burgemeester”. Drie huwelijken, drie levensverhalen. Maar de basis is de liefde. Die eerste blik. Dat eerste dansje. Die eerste keer bij hem achterop de fiets. Ik zie een van de paren bij mijn bezoek nog steeds zo naar elkaar kijken. Na zestig jaar nog steeds dat ene knipoogje. Het huwelijk is geen tv-spelletje. Burgemeester Eric van Oosterhout

Auteur

Redactie