Gemeentegedicht: Bij het Oranjekanaal

Emmen

Ik ben de stem in jouw hoofd

het geluid dat jou verdoofd Ik ben de vrees in iedere stap de lange stilte na elke grap Ik ben de steen in jouw schoen wroeging over de dag van toen Ik ben de hemel die niet wacht wentelen en keren in de nacht Ik ben de aap op jouw rug eindelijk rust en dan een mug verlangen naar een sigaret de twijfel over de juiste zet Een beeld om snel te vergeten: het Oranjekanaal als de Lethe met bruin water gevulde sloot eerst het bederf dan de dood Ik ben het bloed in jouw ogen vergeefse hoop op mededogen een wolk veranderend in regen de vloek vlak voor een zegen Ik ben het einde en het begin de onbegrijpelijk lange zin wederom wordt niet gezegd wie baas is en wie de knecht Ik ben de knoop in jouw koord Het eeuwig misverstane woord Ik ben het evenwicht dat je zocht voor het ongeluk na de bocht © Joep van Ruiten © www.gemeentedichteremmen.nl

Auteur

Redactie