Wil en Camiel Vereecke zijn 65 jaar getrouwd

EMMEN

Wil en Camiel Vereecke zijn vandaag maandag 27 februari 65 jaar getrouwd. Zij vieren het pas in mei, want ze gaven elkaar niet één, maar twee keer het ja-woord. Eenmaal voor de wet en later voor de kerk.

Tekst en foto: Mayke Bos “Om in aanmerking te komen voor een huis moest je voor de wet getrouwd zijn”, legt Wil uit. Een aantal maanden later, op 3 mei 1952, trouwden ze voor de kerk en dat zien ze toch als hun officiële trouwdag. Ze woonden jaren in Utrecht, vlak bij het centrum. In 1990 verhuisden ze naar Woerden, waar ze jarenlang woonden. Sinds zeven jaar woont het stel in Emmen. Eerst in appartementencomplex Pallida en sinds een aantal jaren in woonzorgcentrum Holdert.

Achtertuin

Wil komt uit Utrecht en Camiel is van oorsprong een Zeeuw. Toch vond er een ontmoeting plaats tussen beide, doordat Camiel voor zijn werk verbleef in een pension in Utrecht. Zijn balkon bood uitzicht op de achtertuin van Wil, waar hij af en toe een glimp van haar opving. Na verloop van tijd merkte Wil de aanwezigheid van haar buurman op en de ontmoetingen werden steeds minder toevallig. “Ik hing steeds vaker buiten de was op”, biecht Wil op. “Dat was allemaal nep”, lacht ze. Ze leerden elkaar steeds beter kennen en al gauw waren ze onafscheidelijk. Ze fietsten regelmatig op zaterdag van Utrecht naar Zandvoort, waar ze dan een nacht verbleven bij bekenden die er een zomerhuisje hadden. “Dat was nog flink trappen hoor, want dat is wel een aardig eindje. Maar we gingen dwars door de polder, achterlangs bij Schiphol en dan door naar Haarlem. Dan sneed je zo hele hoeken af”, vertelt Camiel.

Soldaat

Camiel was soldaat van de Prinses Irene Brigade en heeft gevochten in Normandië, België en Nederland. Hij ontving menig onderscheiding in zijn leven. Het echtpaar kreeg drie kinderen; Ben, Anja en Marlou. Bovendien kwamen er zes kleinkinderen en inmiddels zijn er twee achterkleinkinderen. Wil en Camiel gaan regelmatig samen naar de bingo en Camiel gaat op maandag graag een potje kaarten. Hoewel Wil veel moeite heeft gehad met het Emmer dialect van haar medebewoners, kan ze de bingo goed volgen. “Ik hoor niet meer zo goed en bovendien versta ik niet alles, maar de bingogetallen wel hoor”, zegt Wil.

Auteur

Redactie