John Eijkelkamp: ‘We leven in een hoofdcultuur’

EMMEN

Precies 365 waxinelichtjes brandden er donderdagavond in het lichtlabyrint in stiltetuin de Stroetenhof. De rust en stilte die je er ervaart is een tegenhanger van de drukke kerstmarkten.

Door Mayke Bos Aan de Huizingsbrinkweg in de Emmer wijk Noordbarge kun je even ontsnappen aan alle drukte rond de feestdagen. Bovendien is het einde van het jaar een goed moment om eens terug te blikken op het afgelopen jaar. “Dit labyrint verbeeldt het oude jaar en loopt richting de toekomst. Je gaat erin en overdenkt het afgelopen jaar. Je laat achter wat je achter wilt laten en je neemt mee naar de toekomst wat je mee wilt nemen en zo loop je aan de andere kant weer naar buiten” vertelt John Eijkelkamp (60) uit Emmen, één van de drijvende krachten achter de stiltetuin. Eijkelkamp spreekt van een bijzondere ervaring. “Door het labyrint te volgen ga je vanzelf naar binnen. Niet alleen in het labyrint, maar ook bij jezelf. Er ontstaat rust en stilte”, legt Eijkelkamp uit. Het is de haast magische werking van een labyrint, want bij een doolhof werkt het volgens hem heel anders. “Er leven tegenwoordig veel mensen alsof ze in een doolhof leven. In een doolhof moet je ongelooflijk wakker zijn en je vraagt je af of je ergens al wel of niet bent geweest. Je kunt naar rechts, links, terug, of het pad loopt dood. Een doolhof trekt je naar je hoofd en we leven al in een ‘hoofdcultuur’.” De manier om aan het labyrint te beginnen is dan volgens hem ook ‘vol vertrouwen’, want je volgt de weg en die loopt altijd goed.

Vrijwilligers

De stiltetuin bestaat al vijftien jaar en wordt onderhouden door vijftien vrijwilligers. Zij voelen zich verbonden door spiritualiteit en zorg voor de aarde. Er staat een vredespaal, een kapelletje en er zijn mogelijkheden voor bezoekers om zich terug te trekken. Soms wordt er gemediteerd of gedanst, maar er worden ook buitenconcerten gegeven of er wordt mantra gezongen. “Er gebeurt hier van alles. De meeste mensen komen de stilte opzoeken, maar anderen komen voor de activiteiten”, zegt Eijkelkamp. De eerste bezoekers lopen stilzwijgend langs de vele lichtjes. In het midden staan ze even stil, om daarna hun weg te vervolgen richting de uitgang. Op de achtergrond klinkt het geluid van een didgeridoo, afgewisseld met de subtiele klanken van een Russische citer, die Eijkelkamp zelf heeft gemaakt. Of er in de maatschappij meer behoefte is aan rust en stilte durft Eijkelkamp niet te zeggen. “Ik denk dat heel veel mensen misschien bang zijn om te ervaren wat het labyrint met je doet, want je komt jezelf tegen. Maar onze wereld is heel sterk in verdringen en verdoven. Het zoeken van een mens naar geluk in drank, drugs, uitgaan en seks geeft geen echte bevrediging”

Auteur

Redactie