Jorike Miedema loopt Spaans avontuur mis na afketsen van transfer

EMMEN

Jorike Miedema uit Emmen kon op het hoogste niveau volleyballen op het Spaanse eiland Menorca, maar na gesteggel over de transfersom ziet de Spaanse club toch af van de komst van ‘El Grande’.

Door Vincent Trechsel De Spaanse kranten kondigden het nieuws groots aan: een Hollandse meid van 1.91 meter lang, uitkomend voor het eerste damesteam van volleybalvereniging Emmen ’95, komt de Spaanse volleybalclub Avarca Menorca versterken. Bijnamen als El Grande en Gigantico waren vergeven nog voordat de Emmense voet aan wal had gezet op Menorca; samen met onder meer Ibiza en Mallorca vormt het de eilandengroep de Balearen. Een trainingsweek volgde, maar een transfer bleef uit. De kosten die met zo’n transfer gemoeid gaan, bleken een heikel punt. Miedema (24) legt uit. Een monoloog.

Beelden

“Eerder dit jaar hadden we een trainingskamp in Italië, toen mijn trainer Lesley de Jonge een bericht kreeg vanuit Menorca. Het volleybalteam van Menorca was op zoek naar een goede speler voor de mid-positie. Ik las dat berichtje en riep in mijn enthousiasme dat hij mij moest kiezen. Het leek me heel vet om die ervaring te hebben. Om te laten zien wat ik kan, moest ik enkele video’s sturen waarin ze mij aan het werk zien. Nadat we de beelden hadden gestuurd, ging het snel, want diezelfde week zat ik nog in het vliegtuig naar Menorca. Ze wilden me in het echt zien spelen.” “Vanuit het vliegtuig zag ik de dikke huizen met zwembaden al liggen en ik ging van kou naar 23 graden. Alleen voor de temperatuur zou ik daar al willen spelen. Op het vliegveld werd ik opgewacht door de trainer, een speler en een fotograaf van de krant. Ik vind mezelf geen ster, omdat ik in Emmen niet op professioneel niveau speel, maar zo voelde ik me toen wel. De krant daar had mijn komst al breed uitgemeten en er waren nogal wat verwachtingen.”

Colaatje

“Op Menorca deelde ik een huis met teamgenoten, we hadden samen een auto, iedereen had zijn eigen fiets, we kregen een leuk zakcentje en van maandag tot en met vrijdag werd er eten bezorgd. Ideaal natuurlijk. In Emmen was ik op zoek naar werk, dus dan is dit de omgekeerde wereld. Die meiden waren zo professioneel, niet normaal. Gesprekken over goede voeding en de beste tijd om te gaan slapen. Ik houd wel van een colaatje en een chocolaatje, maar dat zat er daar niet in.” “We trainden veel, dat was wel even wennen, al kon ik volleyballend prima meekomen. Het weekend werd de wedstrijd tegen een team uit Madrid gespeeld. Ik mocht natuurlijk niet meedoen, want ik was niet speelgerechtigd. Ik vond het leuk om erbij te zijn en had echt zin om mee te doen. Na de wedstrijd aten we wat samen en ontmoetten we de supporters. Iedereen wilde naast me staan en met mij op de foto, omdat ik de langste van het team was. Ik voelde me een held zonder er iets voor te hoeven doen. De gesprekken gingen in gebrekkig Engels of met behulp van Google Translate op de telefoon.”

Vraagprijs

“De Spaanse trainer was enthousiast en ik kreeg in die week dat ik er was bericht of ik mijn lidmaatschap bij Emmen ’95 wilde opzeggen. Er moest alleen nog even een bedrag worden overgemaakt naar de Nederlandse Volleybalbond en de transfer was rond. Probleem was dat de vraagprijs van de volleybalbond totaal niet overeenkwam met wat de Spanjaarden wilden betalen. Marc Bruin, voorzitter van Emmen ’95, heeft nog van alles geprobeerd om me toch naar Spanje te kunnen laten vertrekken, maar het mocht niet zo zijn.” “Dat vind ik heel jammer, maar ik kan me er toch makkelijk bij neerleggen. Gek hè? Het ging allemaal zo snel dat ik me nergens op kon voorbereiden. Het kwam te plotseling om er echt mee te zitten. Misschien komt dat later. Ik zie de week op Menorca als een hele mooi week, waarvan ik echt heb genoten en veel heb geleerd. Mijn ambitie in de sport is het hoogst haalbare, al moet ik wel plezier hebben en me er thuis voelen. Ik ben nu eenmaal een gezelligheidsmens.”

Auteur

Redactie