Geesje Reinsma-Kruit: ‘Ik voel me geen honderd’

EMMEN

Geesje Reinsma-Kruit - ook wel Gé genoemd - is vandaag 25 november honderd jaar geworden. Ze woont in Woon- en Zorgcentrum Heidehiem in Emmen en is nog erg zelfstandig.

Door Mayke Bos Bijna een eeuw geleden wordt Geesje geboren in Emmer-Compascuum. Ze groeit op met drie zusters en één broer. Geesje heeft goede herinneringen aan de meisjesvereniging, waar ze als meisje lid van was. Vaak deden ze spelletjes, maar het mooiste vond ze de zanggroep. “Zingen kan ik nu niet meer, hoor. Soms wil ik weleens met iets meezingen, maar dat lukt dan helemaal niet. Ik heb niet zoveel geluid meer.”

Verhuizen

Geesje trouwt en krijgt zes kinderen. Het gezin heeft een winkel – Bakker Speciaalzaak – met huishoudelijke artikelen, speelgoed en een gas-depot. Ze wonen in het winkelhuis. Helaas komt haar man te overlijden als hun jongste kind nog maar anderhalf jaar is. Tien jaar lang is Geesje alleen met de winkel en haar kinderen. Terugkijkend op deze periode is ze blij dat ze de winkel aan huis had, want anders had ze het niet alleen gered, zonder de sociale voorzieningen die er tegenwoordig zijn. Toch was dit naar eigen zeggen ook één van de mooiste periodes in haar leven, want ze heeft op dat moment al haar kinderen nog thuis. Ze staat er tien jaar lang alleen voor, maar dan komt er een nieuwe man in beeld. Ze trouwt opnieuw en het gezin begint een winkel in de Emmer wijk Angelslo. Een aantal jaren wonen ze aan de Statenweg, maar als ze na een jaar of tien stoppen met de winkel verhuizen ze naar Emmerhout. “Later, in 1985 verhuisden mijn man en ik naar de Klokkenslag”, vertelt Geesje. In 2001 wordt ze voor de tweede keer weduwe, maar met een beetje hulp van de thuiszorg redt ze zich nog prima in de flat aan de Klokkenslag.

Verhuizen

Sinds twee jaar woont Geesje in een appartement in Woon- en Zorgcentrum Heidehiem. Daar wordt ze geholpen met aankleden, maar verder doet ze het meeste nog zelf. Elke ochtend haalt ze beneden de krant uit de bus en iedere middag loopt ze met haar rollator naar beneden om te eten in de eetzaal. Ook zoekt ze regelmatig een nieuw boek uit in de bibliotheek op de begane grond. “Ik mag graag lezen. Ze hebben hier van die boeken met grote letters. Dat is heel gemakkelijk”, vertelt ze. Ook is ze gek op het invullen van puzzels. “Filippines vind ik het mooist, maar die zijn soms wel moeilijk. Die moderne woorden, die ken ik allemaal niet.”Hoewel ze slechthorend is, heeft ze weinig te klagen, is ze van mening. “Ja, als dat alles is. Er zijn nog zoveel dingen die ik nog wel goed kan. Ik mopper niet.” Ze is zelfs zo optimistisch dat ze regelmatig haar rollator vergeet, als ze aan de wandel gaat. Ook heeft ze een sta-op stoel, maar die verruilde ze al gauw weer voor een gewone stoel, omdat het haar te lang duurde om op te staan. “Ik voel me nog geen honderd”, zegt ze. Ook een feestje ter ere van haar honderdste verjaardag ziet ze nog wel zitten. Inmiddels heeft Geesje een flinke familie met tien kleinkinderen en elf achterkleinkinderen. “We vieren mijn verjaardag beneden in het restaurant met een man of vijftig. Gewoon een gezellig feestje”

Auteur

Redactie