Jan Willem Hekhuis: ‘Ik kan het nog goed volhouden’

Dalerveen

Het damesteam van DSC’65 in Dalerveen viert haar 20-jarige jubileum. Grensrechter Jan Willem Hekhuis is de enige die er al vanaf de eerste wedstrijd bij is.

Door Mayke Bos Hekhuis (67) staat nog wekelijks langs de lijn. Vlaggen bij het elftal dat twintig jaar geleden begon. Meer dan drie of vier seizoenen zouden de dames niet redden, dachten ze tijdens de oprichting nog. Ook zijn twee dochters, Aly en Bea zaten destijds beide in het team. “Er waren toen niet zoveel damesteams als nu”, vertelt Hekhuis. Het dichtstbijzijnde damesteam in hun klasse was in Zwartemeer. “Meestal moesten we naar Groningen. Het was altijd een heel gedoe om de verenigingen daar te vinden, want we hadden nog geen navigatie, dus we waren altijd op de kaart aan het zoeken”, herinnert de grensrechter zich goed.

Vlagger

Hekhuis had er meer plezier in dan zijn dochter Bea, want zij stopte na twee jaar met voetballen. Aly hield het nog zo’n tien jaar vol, maar stopteer na een gebroken been ook mee. “Ik was kwaad hoor, toen ze stopte. Dat vond ik echt jammer. Ik had er zelf nog wel lol aan, dus ik ben verder gegaan”, vertelt de ‘vlagger’. Twintig jaar later weet hij het nog goed vol te houden. Hij doet een paar oefeningen en is er dan helemaal klaar voor. “Soms moet ik meteen in het begin een paar sprintjes trekken, dat is dan wel pittig, maar als ik daar eenmaal doorheen ben, kan ik het goed volhouden!” Het damesteam van DSC’65 voetbalde zaterdag tegen het combinatieteam NKVV/GERMANICUS/CSVC Vrouwen 2. Voetbalster van het dameselftal van DSC’65 Jorien Lufting (25) denkt te weten hoe het komt dat het vrouwenteam zich in zo’n klein dorpje als Dalerveen staande weet te houden. “DSC’65 is een erg betrokken vereniging. Er zijn periodes waarin we nauwelijks wissels hebben. Je bent dan erg op elkaar aangewezen en daarom is het belangrijk dat iedereen er staat. Die verantwoordelijkheid voelen we allemaal, dus zetten we ons ook volledig in voor het team.” Twee keer eerder werden de dames al gevraagd door andere verenigingen om een combinatie te maken, maar zolang ze zich nog kunnen redden, blijft een fusie uit.

Dames

Hoewel de dames van beide clubs er tijdens de tweede helft van de wedstrijd een flink schepje bij op doen, heeft Hekhuis weinig problemen om het tempo bij te houden. “Ik loop al mooi richting de zeventig, maar het wil nog best hoor. De enige blessure die ik ooit heb gehad was twintig jaar geleden tijdens het allereerste seizoen. De ploeg kon kampioen worden als ze gelijk zouden spelen. Ze stonden 1-0 achter en hadden niet meer zo lang. Toen ze toch nog scoorden, sprong ik een gat in de lucht en toen ging ik door mijn enkel.” Gekke sprongen heeft hij daarna niet meer gemaakt en ook aan stoppen moet hij nog niet denken. “Nee hoor, zolang het kan, sta ik er nog.” Er werd zaterdag met 1-0 verloren.

Auteur

Redactie