Cornelis Ziere: ‘Leef naar wat je kunt’

Emmen

Ze trouwden vlak na de Tweede Wereldoorlog en dat was niet ‘de fijnste tijd’, volgens Cornelis Ziere (95). Hij en zijn Margaretha Ziere-Vrij (91) vierden maandag hun zeventig jaar huwelijk.

Tekst en foto: Mayke Bos De van oorsprong uit Rotterdam afkomstige Cornelis Ziere kan zich de bombardementen op Rotterdam nog goed herinneren. Hij vluchtte met zijn gezin vanuit ‘oud-noord’ en kwam uiteindelijk in Schiebroek terecht, waar Margaretha woonde. Het was tijdens Pasen 1942 dat ze elkaar voor het eerst ontmoetten. “In de oorlogstijd moest je ’s avonds om tien uur binnen zijn. Mijn moeder was dol op spelletjes en organiseerde graag sjoelavonden. Op een avond nam de vriend van mijn zusje zijn broer mee. Dat was Cornelis”, vertelt Margaretha. Liefde op het eerste gezicht wil Cornelis het niet per se noemen, maar ze vonden elkaar wel erg aardig. “Haar wijze van optreden trok me aan. Haar zusje was een vrolijke Frans, maar Margaretha was serieus, net als ik. We pasten goed bij elkaar”, vertelt hij. Het stel verloofde zich in november 1943. Vlak na de oorlog, in 1946, zijn ze getrouwd. Het was een armoedige tijd en materiaal was lang niet altijd voor handen.

Schoenmaat

Er reden nog nauwelijks auto’s in die tijd en Cornelis en Margaretha huurden daarom een rijtuig. “Stof om een japon te laten maken was haast niet te verkrijgen, dus droeg ik een japon die al eens eerder was gedragen. Bovendien hadden mijn moeder en ik dezelfde schoenmaat en zij had nog witte schoenen, dus zo was ik toch gauw onder de pannen. Nu zou je er niet over prakkiseren om zo te trouwen, maar toen deed je het er gewoon mee. Voor ons doen zagen we er heel netjes uit”, weet Margaretha nog goed. Cornelis en Margaretha kregen drie kinderen en verhuisden van Schiebroek naar Schalkaar, Goor en uiteindelijk naar Emmen. Inmiddels wonen ze hier alweer 34 jaar en hebben ze er ook twee kleinzoons bij. Cornelis leefde een werkzaam leven en was veel en vaak weg. Hij geniet daarom nu met volle teugen van de zalige rust die hij in Emmen heeft gevonden. Vanuit hun ruime appartement met een prachtig uitzicht over het bos redden ze zich nog prima samen. “Ik maak nog iedere avond zelf een maaltijd”, vertelt Cornelis.

Methode

Bij de oplevering van Wildlands Adventure Zoo zei Cornelis nog: “Ach, daar zullen wij wel niet meer komen.” Toch vierden ze er maandag hun zeventigjarig jubileum. In een rolstoel, want zo’n eind lopen zit er niet meer in voor ze. Het is volgens Cornelis de enige methode om lang te leven. “Je moet doen wat je kan en laten wat je niet kunt. Leef naar wat je kunt, dan leef je langer”, doceert hij.

Auteur

Redactie