Manon Berends: 'Het is goed zo'

Emmen

Clubicoon Manon Berends (26) uit Emmen speelde zaterdag haar laatste thuiswedstrijd voor handbalvereniging E&O. Na tien jaar zoekt het eerste Emmer damesteam een nieuwe keepster.

Door Mayke Bos Voor Berends begon het handbalavontuur zo'n vijftien jaar geleden. Na slechts twee trainingen vroeg trainer Vincent Mooi haar of ze misschien haar been even omhoog wilde doen. "Dat was natuurlijk een beetje raar, maar hij wist door mijn houding meteen dat ik de nieuwe keepster zou worden. Mijn moeder zei meteen: 'Nee, niet nóg een keeper binnen het gezin', in verband met mogelijke verwondingen. Mijn broertje keept namelijk ook, maar dan met voetbal", vertelt Berends. Handbal werd vanaf dat moment haar lust en haar leven en keepen bleek inderdaad haar roeping. Het mooiste van keepen vindt Berends het aansturen en leiden van het team.

Snoeiharde ballen

"Ik ben een echte keepster. Ik krijg regelmatig snoeiharde ballen richting mijn gezicht geworpen, maar dat neem ik voor lief. Ik ben zelfs een keer een poosje van de wereld geweest door een bal in mijn gezicht, maar ik wilde daardoor nooit stoppen. Sterker nog, daarna keepte ik nog veel beter", lacht ze. Eén van de hoogtepunten tijdens haar carrière bleek de titel 'keepster van het toernooi' tijdens het nationaal kampioenschap. Ook wist ze vanaf haar eigen doel te scoren tijdens de Europacup. Toch ging haar niet altijd alles voor de wind. "Ik heb jaren getraind voor het EK in het Jong Oranje team, maar mijn kruisband scheurde vlak voor het toernooi. Ik was toen achttien, maar daar baal ik nog steeds van", zegt Berends. Het was een keerpunt in haar carrière. "Ik besefte ineens dat het zo afgelopen kon zijn. Ik had een plan nodig om op terug te kunnen vallen." Ze verlegde haar focus van handbal naar de PABO Plus.

Een beetje lastiger

Inmiddels werkt Berends fulltime en het combineren van werk en handbal wordt steeds een beetje lastiger. "Als ik handbal, wil ik er voor de volle honderd procent voor gaan. Daarom neem ik geen stapje terug door in het tweede te gaan handballen. Als ik weet dat er een eerste boven zit, ga ik daar toch voor. Daarom stop ik nu helemaal", legt Berends uit. Ze weet bovendien dat keepster Ilse Spiekman de ballen wel uit het doel houdt en dat er twee jonge talenten van het tweede team staan te springen om haar plekje over te nemen. Over de wedstrijd wil ze nog niet te veel nadenken. "Ik ben wel een gevoelsmens, dus er zullen nog wel wat tranen gaan vallen. Ik heb ook al zoveel lieve berichtjes gekregen." Angst om spijt te krijgen van haar vertrek heeft ze niet. "Het is goed zo", zegt ze resoluut. De wedstrijd van zaterdag werd gewonnen met 28-25 en was volgens Berends een emotionele, maar mooie ervaring om nooit te vergeten.

Auteur

Redactie