Pieter Helleman: 'We zullen het wel zien'

Emmen

Pieter Helleman en Fokje Helleman-van Toor waren woensdag zestig jaar getrouwd. Ze vierden het niet, maar alle boeketten die ze ontvingen geven hun ruime appartement toch een feestelijke sfeer.

Door Mayke Bos De Rotterdamse Fokje van Toor ontmoette Pieter in Vlaardingen, waar hij naast kennissen van haar woonde. Voor Fokje was het liefde op het eerste gezicht. Pieter heeft er moeite mee om het zich nog te herinneren. "Toen mijn ouderlijk huis verbouwd werd, logeerde ik een tijdje bij de buren van Pieter. Zo zagen we elkaar iets vaker. We hebben veel samen gefietst", vertelt Fokje. In 1956 trouwden Pieter en Fokje. Ze kregen twee kinderen, Nicole en Onno. Nicole is getrouwd en ook Onno heeft een partner. Kleinkinderen kwamen er niet. "Nicky ging voor haar carrière, want zij wilde net als haar vader arts worden", legt Fokje uit.

Medicijnen

Pieter is nu bijna 92 jaar en heeft veel meegemaakt in zijn leven. Vooral de herinneringen aan de oorlog zijn nog helder aanwezig. "Ik studeerde in Delft, maar daar moest ik weg", vertelt hij. Fokje vult hem aan. "Hij moest een loyaliteitsverklaring tekenen, wat betekende dat je het eens was met de Duitsers. Maar dat was hij niet, dus toen is hij ondergedoken. Dat heeft hem vijf jaar gekost." Pieter dook onder bij zijn broer in Zeeland. Hij werkte eerst een tijdje, om vervolgens toch weer te gaan studeren. Het werd een studie medicijnen, want hij wilde net als zijn broer arts worden. Pieter werd huisarts, maar heeft later de afdeling hematologie - een specialisme dat zich met name richt op bloedziekten - opgezet in het Medisch Centrum in Utrecht, want dat was daar toen nog niet. Fokje en Pieter zijn toen in Bilthoven gaan wonen. Na zijn pensioen verhuisden ze naar de Emmer wijk Emmerhout, waar ze nu al 26 jaar wonen. "Er woonden hier kennissen van ons. Ik zei altijd: 'Wie gaat er nu in hemelsnaam in Emmen wonen?' Ik wilde helemaal niet en ik vind het nog niet leuk. Maar de dorpen eromheen zijn leuk, die zijn prachtig. Daar hebben we ook heel veel van gezien, maar nu lopen we niet meer zo hard, dus dat is verleden tijd", vertelt Fokje.

Liefdevol

"We wonen hier niet. We zijn hier tijdelijk ondergebracht", vertelt Pieter. "Hoe kom je daar nu bij? We wonen hier al 26 jaar, jongen" zegt Fokje. Pieter kijkt Fokje vragend aan. "Ja in dit huis wel, maar dat hebben ze verplaatst." Fokje schudt haar hoofd. "Nee, dat zei je laatst ook al, maar dat is niet zo." Pieter: "Nee? Nou ja, dan is het niet verplaatst, maar het staat dan toch hier. Er zijn hier zoveel dingen die anders zijn en die ik niet herken. Ik weet ook niet hoe die er zijn gekomen", voegt hij eraan toe. "Maar je bent ook een heleboel vergeten, liefje", zegt Fokje. Pieter kijkt bedenkelijk. "En nu verder?" Fokje haalt haar schouders op. "Ik weet het niet, hoe nu verder." Tijdens het poseren voor de foto slaat Pieter liefdevol een arm om zijn vrouw heen. Veel dingen zijn veranderd voor hem, maar Fokje staat al zestig jaar aan zijn zijde. "We zullen het wel zien", besluit Pieter.

Auteur

Redactie