Harm Sanders: 'We schreven elkaar brieven'

Emmen

Dat ouderdom met gebreken komt, kan Harm Sanders helaas beamen. De dag waarop hij zestig jaar getrouwd is met Femmechien Sanders-Hoving brengt hij door op bed, met een zere rug.

Door Mayke Bos Ter ere van het jubileum stond er een weekendje weg gepland. De kinderen en kleinkinderen zijn wel gegaan, maar Harm en Femmechien moesten verstek laten gaan. "Harm hoort niet meer zo goed en hij ziet niet veel meer, maar hij klaagt nooit. Het is wel jammer dat hij door zijn rug niet mee kon, maar op 14 mei vieren we het alsnog, in Noord-Sleen", zegt Femmechien. Dat Harm daarbij aanwezig is, staat voor hem al vast. "Ja hoor, tegen die tijd is mijn rug weer helemaal in orde", zegt hij vastbesloten. Femmechien komt uit Exloërveen en Harm uit Valthe, maar ze ontmoetten elkaar in de zomer van 1952 op een dansavond in Odoorn. "Toen ben ik naar Rotterdam gegaan om te studeren, voor mijn eindopleiding tot leraar. We schreven elkaar brieven, totdat na een half jaar de vonk oversprong", vertelt Harm. Eén keer in de twee weken kwam hij terug naar Drenthe. Nadat hij geslaagd was, begon hij met solliciteren. "Als jong broekie van 24 jaar oud kwam ik terecht op de ambachtsschool in Klazienaveen", zegt Harm.

Compromis

Op 24 januari 1956 trouwden Harm en Femmechien. In Klazienaveen kregen ze een woning. Femmechien was de laatste dochter die het ouderlijk huis verliet en had in het begin af en toe heimwee. "Van de boerderij naar het burgerleven, dat was een hele overgang. In Klazienaveen werd ik ineens mevrouw genoemd. Dat was ook wel even wennen", lacht Femmechien. Ze wilden graag kinderen, maar dat lukte niet meteen. Harm wilde ondertussen wel eens wat verder van huis. "Harm wilde graag naar Aruba, maar dat vond ik veel te ver weg", lacht Femmechien. Het compromis werd Bussum, waar ze uiteindelijk bleven hangen. Bijna tien jaar na de bruiloft kwamen er toch een dochter en later een zoon ter wereld: Linda en René. Toen Harm in 1992 stopte met werken liet het echtpaar een huisje bouwen in Odoorn. Elf jaar lang woonden ze daar. "Uiteindelijk werd het me daar te stil en de tuin werd steeds groter, dus toen zijn we hier in Emmen gaan wonen. Hier wonen we in april al twaalf jaar met plezier", zegt Harm. Op kleinkinderen hadden ze niet gerekend, want René wilde geen kinderen en Linda kreeg een vriendin. Door middel van ivf (vruchtbaarheidsbehandeling waarbij de bevruchting buiten het lichaam tot stand komt) kwamen er toch twee kleindochters, waar Femmechien trots over spreekt. "Het zijn zulke lieve meiden. Als ze hier aan tafel zitten te tekenen, merk je haast niet dat ze er zijn."

Auteur

Redactie