Sara Kroos: 'Je kunt mij niet gelukkiger maken'

Emmen

Cabaretière Sara Kroos viert dit jaar een jubileum: zij zit vijftien jaar in het theatervak. Vervelen doet het nooit. Ze heeft nog steeds energie voor tien.

Door Marianne Michielen Momenteel trekt ze met haar achtste avondvullende voorstelling 'Doorgefokt' door het land en speelt ze tussendoor op zondagen diensten voor gelovigen en ongelovigen. Daarnaast schreef Kroos het succesvolle boek 'Als ik het niet kan, kun jij het ook'; humoristische verhalen over aankomen en afvallen en taartrecepten van Francis van Arkel. Je doet heel veel verschillende dingen. Wat is het belangrijkste voor je? "Het belangrijkste is de theatervoorstelling. Theater is mijn grote liefde. Ik schrijf graag en zing graag, maar een zaal aan het lachen maken, is het allermooiste wat er is. Voor 'Doorgefokt' heb ik de lat hoog gelegd: ik wil een hoge grapdichtheid, maar ik wil ook de ontroering niet verliezen én meer op de tijdgeest inspelen. Het moet eruitzien alsof ik het uit mijn mouw schud, maar de show moet kloppen van A tot Z." Je hebt acht soloprogramma's gespeeld sinds je achttiende. Je bent nu 34, waar sta je nu? "Ik voel dat ik meer solide ben. Ik was in mijn beginjaren vaak bezig mijn persoonlijke onrust te temmen en het vak te leren. De term 'growing up in public' is bij mij wel heel toepasselijk. Toen ik zeventien was, begon ik in een jeugdhonk. Vervolgens trad ik op in de kleine zalen; voor de ogen van het publiek ben ik opgegroeid tot wie ik nu ben. Ik denk dat ik m'n eigen stijl heb gevonden bij mijn derde programma 'Zoetgevooisd'. Eerlijk, direct, soms grof, maar ook met intieme en kwetsbare liedjes en verhalen. Dat hoort bij me: grof en zacht wisselen elkaar af. Als ik nu terugkijk - en dat mag best een keertje als je vijftien jaar in het vak zit - denk ik dat mijn kern niet veel is veranderd, maar mijn uitvoering wel. Het moet wel ergens over gaan, dat heb ik altijd gehad. En ik speelde toen al vanuit eerlijkheid; de draak steken met wat opsmuk heeft, zelfspot en het lospeuteren van dingen die niet kloppen. Dat klinkt nu veel zwaarder dan het is, hoor. Het zijn gewoon bronnen waar ik grappen uit kan maken. Ik observeer graag, ik kijk wat er niet klopt en wat er mooier wordt gemaakt dan het is. Dat heeft me altijd gefascineerd." Ben je altijd al schaamteloos geweest? "Ja, eigenlijk wel, vanaf dag één. Ik ben altijd eerlijk geweest over m'n eigen tekortkomingen, ik ben niet van het trappen naar anderen. En heb nooit gedacht 'dit of dat kan ik echt niet zeggen' in de conferences die ik doe. Ik vind het zelf niet grof. Het is hoe ik denk en hoe ik ben. Mensen die bij mij in de zaal zitten, weten ook dat ze niet naar een lief poppetje gaan kijken dat zachte liedjes zingt. Trouwens, dat doe ik ook wel hoor, mooie liedjes zingen, maar daarna kan er ook best weer wat vuil uit diezelfde mond komen. Ik heb weinig gêne om persoonlijk te worden. Bovendien, ik heb nog nooit grappen gemaakt over iets persoonlijks waar de zaal niet op reageerde met een lach of een herkenning; dat maakt het juist zo prachtig. Dat we met z'n allen dezelfde belachelijke dingen meemaken." Waar gaat jouw huidige show over? "Je hebt honden die zijn doorgefokt hè: de herdershond heeft last van z'n heupen, de boxer heeft inmiddels een te platte neus, die beestjes hebben allemaal last van iets. Ik denk dat wij als mensen ook zijn doorgefokt. Ik ken namelijk niemand die geen mankement heeft. Een tic, een lichamelijke ziekte groot of klein, een allergie, een psychisch foutje, noem maar op. Dus wij zijn ook doorgefokt; we zijn een beetje stuk in ons systeem zeg ik in de show. En daar kunnen we maar beter om lachen. De show gaat over imperfectie. Dat het helemaal niet erg is dat we allemaal een beetje stuk zijn, als we maar niet hoeven te doen alsof alles goed gaat. Daarnaast gaat de voorstelling ook over je vol eten bij het tankstation, over mislukte seks, safari, saaie musea, stomme kleine kinderen en nog veel meer." Je klinkt als een serieus iemand, terwijl je op toneel juist de lolbroek bent. "Klopt. Voor veel collega's trouwens ook, hoor. Ik heb het over systeemfouten van iedereen in deze show. De mijne is bijvoorbeeld dat ik wel eens somber kan raken. Mijn kop stopt niet met denken. Dat is fijn omdat ik daardoor altijd ideeën heb voor de voorstelling, bijvoorbeeld. Maar ik ben van mezelf meer ingetogen en melancholiek dan op het toneel. Daarom ben ik ooit grappen gaan maken: om de boel te relativeren, om met humor de boel toch een beetje op te lossen waarover ik pieker. Energie heb ik wel altijd. Op het toneel zeker, maar ook daarbuiten. Energie voor tien. En als er dan iemand uit het publiek tegen me zegt dat ze na afloop óók met energie en een blije toet naar buiten is gegaan, kun je mij niet gelukkiger maken."

Auteur

Redactie